Αντίθετα με την δημοφιλή πεποίθηση, η Ανταρκτική δεν ανήκει σε καμία אחת χώρα — ούτε σε δώδεκα χώρες. Αντίθετα, αυτή η τεράστια παγωμένη ήπειρος διέπεται από την Συνθήκη της Ανταρκτικής, ένα ιστορικό διεθνές συμφωνία υπογεγραμμένη το 1959 και πλέον ψηφισμένη από 54 χώρες. Η συνθήκη παγώνει ρητά όλες τις εδαφικές διεκδικήσεις και απαγορεύει οποιαδήποτε νέα διεκδίκησης κυριαρχίας, καθιστώντας την Ανταρκτική φυσικό καταφύγιο αφιερωμένο στην ειρήνη και την επιστημονική έρευνα.
Η συνθήκη καθιστά ένα μοναδικό πλαίσιο διεθνούς συνεργασίας. Εγγυάται την ελευθερία επιστημονικής έρευνας, επιβάλλει την κοινή χρήση ερευνητικών δεδομένων και απαγορεύει στρατιωτική δραστηριότητα, πυρηνικές δοκιμές και εξορυκτική δραστηριότητα. Με την πάροδο των δεκαετιών, πρόσθετα πρωτόκολλα — συνεπώς το Πρωτόκολλο της Μαδρίτης του 1991 — ενίσχυσαν την προστασία του περιβάλλοντος, ορίζοντας την Ανταρκτική ως «φυσικό καταφύγιο, αφιερωμένο στην ειρήνη και την επιστήμη».
Επτά χώρες — Αργεντινή, Αυστραλία, Χιλή, Γαλλία, Νέα Ζηλανδία, Νορβηγία και Ηνωμένο Βασίλειο — είχαν κάνει εδαφικές διεκδικήσεις πριν τη συνθήκη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ρωσία (πρώην Σοβιετική Ένωση) διατηρούσαν το δικαίωμα να κάνουν διεκδικήσεις. Ωστόσο, το Άρθρο IV της συνθήκης θέτει αποτελεσματικά όλες τις διεκδικήσεις σε παγίδα, σημαίνοντας ότι καμία δεν αναγνωρίζεται, διαμαχείται ή επεκτείνεται όσο η συνθήκη ισχύει. Αυτός ο κομψός νομικός συμβιβασμός έχει αποτρέψει σύγκρουση και έχει επιτρέψει πρωτοποριακή επιστημονική συνεργασία.
Σήμερα, ερευνητικά σταθμοί από δεκάδες χώρες κεντρίζουν την ήπειρο, μελετώντας κλιματική αλλαγή, αστρονομία, γλασιολογία και μοναδικά οικοσυστήματα. Η Συνθήκη της Ανταρκτικής στέκεται ως ένα από τα πιο επιτυχημένα παραδείγματα διεθνούς διακυβέρνησης, αποδεικνύοντας ότι ακόμα και σε έναν κόσμο ανταγωνιστικών συμφερόντων, η κοινή διαχείριση ενός παγκόσμιου κοινού είναι εφικτή.
