Τα Θευδοσιανά Τείχη (επίσης λεγόμενα Χερσαία Τείχη Κωνσταντινούπολης) ήταν το τεράστιο σύστημα φortification που προστατεύει την χερσαία προσέγγιση στη Κωνσταντινούπολη (σύγχρονη Ιστάνμπουλ, Τουρκία). Χτισμένα υπό τον Αυτοκράτορα Θευδόσιο Β' (β. 402–450), υπηρέτησαν ως πρωταρχική άμυνα της πόλης για πάνω από 1.100 χρόνια.
Η Κωνσταντινούπολη καταλάμβαινε χερσόνησο οριοθετούμενη από τη Θάλασσα του Μαρμαρά, τον Βόσπορο και το Χρυσό Κέρας. Τα τείχη έκλειζαν τη δυτική χερσαία γέφυρα—η μόνη εφικτή προσέγγιση για έναν ο 둘러καθημένο στρατό.
Το σύστημα περιλάμβανε βαθιά τάφρο, χαμηλό εξωτερικό τείχος, ευρύ περίπτερο, τεράστιο εσωτερικό τείχος (12 μ. ύψος, 5 μ. πάχος) με 96 πύργους, και πλατφόρμα μάχης. Οι πύλες ήταν βαρύς φortified комплексы.
Τα τείχη απέρριψαν πολλοὺς πολιορκίες (Άβαροι, Άραβες, Βούλγαροι, Ρους). Πέφτηκαν τελικά στα οθωμανικά κανόνια του Μεχμέτ Β' το 1453, λήγοντας τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και σημαίνοντας υδατοφράγμα μεταξύ μεσαιωνικής και πρώιμης νέας ιστορίας. (Η διαρπαγή του 1204 από τους Σταυροφόρους ήταν ξεχωριστή, νωρίτερη παραβίαση.)
Σήμερα, εκτεταμένα τμήματα παραμένουν, τόπος Παγκόσμιας Κληρονομιάς UNESCO και αποτύπωμα της ρωμαϊκής στρατιωτικής μηχανικής της ψυχρής περιόδου.
