Από τη Βοστώνη στη Μάιαμι, η ατλαντική ακτογραμμή των ΗΠΑ φιλοξενεί μια αλυσίδα μεγάλων πόλεων της ανόδου τους οφείλεται στο ναυτικό εμπόριο.
Φυσικοί λιμένες (Νέα Υόρκη, Βαλτίμορ, Τσάρλεστον, Σαβάνα) παρείχαν ασφαλή αγκυροβόλια. Η πλησιέστερη Ευρώπη και Καραϊβικά συντομεύουν τα ταξίδια. Το Γκλφ ΣτREAM βοηθάει τις βορειοπλεύσεις επιστροφής.
Οι ακτοπεριφερειακές πόλεις εξαγοραζόντουσαν πόρους εσωτερικών μέσω ποταμών: Χάδσον (δέρμα, ξύλο, σιτάρι), Ντελαγουέ (άνθρακας, σίδηρος), συμπληρωματικές Τσέσαπικ (καπνός, σιτάρι), Σαβάνα/Αλταμάχα (βαμβάκι, ρύζι, ναυτικά υλικά). Πόλεις της γραμμής πτώσης (Ρίτσμοντ, Αύγουστα, Κολούμπια) γέφυραν την ακτοπεριφερειακή ναυσιπλοΐα και την παραγωγή Πιεμόντης.
Τριγωνικό εμπόριο (ρούμι, δούλοι, μέλισσα), ατλαντικές γραμμές πακέτων, και αργότερα ατμόπλοια διαδρομές συγκέντρωσαν εμπόριο σε λιμενικές πόλεις. Χρηματοοικονομία, ασφάλιση, και νομικές υπηρεσίες συσσωρεύτηκαν γύρω από εμπόριο —το Γουол Στρίτ ξεκίνησε ως αγορά λιμανιού.
Νήσος Έλλις (NY), Κάσъл Γκάρνεν, και μικρότεροι λιμένες ξεπούλιασαν εκατομμύρια μετανάστες, παρέχοντας εργατικό δυναμικό και δημιουργώντας αστικές αγορές.
Οι ακτοπεριφερειακές λιμένες εισάγουν άνθρακα και εξάγουν βιομηχανικά προϊόντα. Ναυπηγία ευδοκίμει. Σιδηρόδρομοι αργότερα συνέδεσαν λιμένες με εσωτερικό, ενισχύοντας κυριαρχία.
Σήμερα, η ατλαντική μεγαλούπολη (Βοστώνη–DC) παραμένει η μεγαλύτερη ακτοπεριφερειακή οικονομική ζώνη του κόσμου —χτισμένη επί τρεις αιώνας ναυτικού πλεονεκτήματος.
