Η Αποικία Βιργινία δεν ήταν μια εγκατάσταση – ήταν ένα ριψοκίνδυνα που μόλις πληρώθηκε. Ιδρύθηκε το 1607 στη Τζέιμςταουν, έγινε το πρώτο μόνιμο σταθμό της Αγγλίας στη Βόρεια Αμερική. Αυτό που ακολούθησε ήταν ένας αιώνας ασθενειών, απομάκρυνσης και βίαιου οικονομικού κινητήρα που σχήμασε την αμερικανική Νότια.
Τα πρώτα χρόνια ήταν καταστροφή. Λιμός, ελονοσία και αντίσταση των Παουχτάταν σχεδόν εξαφάνισαν τη Τζέιμςταουν. Τότε ο Τζον Ρόουλφ εισήγαγε μια γλυκιά καριβική ποικιλία καπνού (Nicotiana tabacum) γύρω στο 1612. Η αγορά έκρηξε. Το Λονδίνο δεν μπορούσε να πάρει αρκετό. Φιαβάδικα, ο αμμώδης εδάφος της Τσέσαπικ είχε εμπορικό καλλιέργεια. Αλλά ο καπνός εξαντλεί γρήγορα το έδαφος. Οι καλλιεργητές χρειαζονταν συνεχώς νέα εδάφη, ωθώντας την εγκατάσταση δυτικά και προκαλώντας ατελείωτη σύγκρουση με τα θύτε έθνη.
Ο καπνός είναι εργατικός. Αρχικά, οι καλλιεργητές χρησιμοποίησαν υποχρεωμένους εργάτες – φτωχούς Αγγλούς που ανταλλάσσουν 4-7 χρόνια εργασίας για προσέλευση. Αλλά καθώς οι αγγλικές αμοιβές ανήλθαν και οι ποσοστά επιβίωσης βελτίωσαν, ο χώρος των υπηρετών σμίκρυνε. Μέχρι τη δεκαετία του 1680, η αρστοκρατία της Βιργινίας στράφηκε αποφασισμένα σε σκλάβους Αφρικανούς. Νόμοι θεμελίωσαν κληρονομική, βασισμένη στην φυλή δουλεία. Το σύστημα φυτευών – τεράστιες κτήσεις, εργασία ομάδας, εξαγωγική μονοκαλλιέργεια – έγινε το οικονομικό και κοινωνικό σκελετός της αποικίας.
Στην κορυφή: λίγες εκατοντάδες μεγάλοι καλλιεργητές (οι "Πρώτες Οικογένειες της Βιργινίας") που κυριαρχούσαν στη Βουλή των Βουργκέσες, την εκλεγμένη συνέλευση της αποικίας. Κάτω από αυτούς: μικροί γεωργοί, λευκοί αλλά εδαφικά φτωχοί, συχνά ενοικιάζοντας ή καταλαμβάνοντας. Στο βάθος: σκλάβοι Αφρικανοί, νόμιμα περιουσιακά στοιχεία, υποκειμένοι σε κώδικες που περιορίζουν κίνηση, σύγκλιση και μάθηση. Οι θύτες λαοί, διωχθέντες με συνθήκες και πόλεμο, υπήρξαν στην πλειοψηφία έξω από αυτή την ιεραρχία – ωθούμενοι στα περιθώρια ή πέρα από τα σύνορα.
Μετά την άρνηση του χάρτη της Εταιρείας Βιργινίας το 1624, το Βασιλείο αναθέτει τον κυβερνήτη. Αλλά η Βουλή των Βουργκέσες (ιδρυμένη το 1619) επιβίωσε, δίνοντας στους ιδιοκτήτες εδαφών φωνή στην φορολογία και τον τοπικό νόμο. Αυτή η γεύση αυτοδιοίκησης έγινε συνήθεια – και αργότερα, επαναστατικό προηγούμενο.
Οι ποταμοί Τζέιμς, Γιόρκ, Ραπαχάννοκ και Ποτόμακ ήταν οι αυτοκινητόδρομοι της αποικίας. Πλοία ανοικτής θάλασσας προσπελάζουν στους καταλιμένους των φυτευών, φορτώνοντας χοντρούς καπνούς απευθείας. Αυτή η ποταμική γεωγραφία αποθάρρυνε τις πόλεις – γιατί να χτίσεις λιμάνι όταν κάθε καλλιεργητής είχε δικό του; – και έδεσε την οικονομία της Βιργινίας στους λονδινούς εμπόρους που παρείχαν πιστώσεις, καθίζαν τιμές και πουλάτε βιομηχανικά προϊόντα.
Το μοντέλο της Βιργινίας – φυτευτική γεωργία, φυλετική δουλεία, κυριαρχία καλλιεργητών, ποταμική εξαγωγή – αναπαράγη σε όλο τον Τσέσαπικ και τη Βαθιά Νότια. Οι ηγέτες της (Γουάσινγκτον, Τζέφερσον, Μάντισον) έγραψαν τα θεμελιώδη έγγραφα της χώρας ενώ σκλαβίζονταν εκατοντάδες. Οι αντιφάσεις της αποικίας – ελευθερία και δουλεία, τοπικός κανόνας και αυτοκρατορικό εμπόριο – έγιναν της Αμερικής.
