Όταν γεωργικές και δασικές εκτάσεις χάνουν το επιφανειακό έδαφος (το επάνω, οργανικά πλούσιο στρώμα), ακολουθούν πολλαπλές αρνητικές συνέπειες:
Το επιφανειακό έδαφος κρατάει βασικά θρεπτικά (N, P, K), μικροοργανισμούς και ικανότητα κράτησης νερού. Απώλεια = χαμηλότερη γονιμότητα, μεγαλύτερη εξάρτηση από λιπάσματα.
Εκτεθειμένο υποέδαφος είναι λιγότερο συνεκτικό, ευκολότερα αποκόλλεται από βροχή/άνεμο → κοιλιοποίηση, επίπεδη έκφθιση, αμμούχες.
Χωρίς την σφουγγική δράση του επιφανειακού εδάφους, η βροχή πλύνει/διαλύει θρεπτικά στα υδατικά δίκτυα → ευτροφισμός, νεκρές ζώνες.
Διαρκής απώλεια σε ξηρές ζώνες → ανεπίστρεπτη ερημότητα· το έδαφος δεν υποστηρίζει πλέον βλάστηση.
Το επιφανειακό έδαφος σχηματίζεται ~1 χλμ/έτος· ρυθμοί απώλειας μπορούν να είναι 100× ταχύτεροι. Είναι μη ανανεώσιμος πόρος σε ανθρώπινες κλίμακες χρόνου.