Η Φάραγγα Μαριάννας—μια μηνιαία σφραγίδα στο δυτικό ιαπωνικό Oceano—κατακερματίζει σε 11.034 μέτρα στο Χαλέντερ Ντιιπ. Αυτό είναι βαθύτερο από το ψηλό του Έβερεστ. Για προοπτική: αν ρίξατε το Όρος Έβερεστ στη φάραγγα, η κορυφή του θα ήταν ακόμα 2.000 μέτρα υποβρύχια. Αυτό είναι το τελικό σύνορο της Γης, και η προσέγγισή του απαιτεί τον απόλυτο ακροβωλό της ανθρώπινης μηχανικής.
Ζακ Πικάρ και Ντον Γουόλσ κατέβησαν στο βαθύσκαφος Trieste, ένα Ελβετικό σχέδιο, Ιταλική κατασκευή, πλοίο του Αμερικανικού Ναυτικού. Διαβίασαν 20 λεπτά στα 10.916μ, παρατηρώντας πλατιά ψάρια (υστερον αμφισβητήθηκαν) και αποδεικνύοντας ότι η ζωή υπάρχει στα βαθιά hadal. Η επίτευγμά τους παρέμεινε ανίκητο για 52 χρόνια.
Παρά αυτά τα ημερολογιακά σημεία, **λιγότερο από το 0,01% της hadal ζώνης έχει παρατηρηθεί απευθείας**. Οι προκλήσεις παραμένουν τεράστιες:
Ανακαλύψεις περιλαμβάνουν: αμφίποδες μέγους κουνελιών, μικροβιακές κοινότητες σε φιδικά λαιμάργια, ιχθυοειδή hadal στα 8.178μ (βαθύτερο ψάρι), και αποδείξεις ανθρωπογενών ρύπων (PCBs, μικροπλαστικά) στη φαύνα φαραγγών. Εξακολουθούν να υπάρχουν θεμελιώδεις ερωτήσεις: κύκλος άνθρακα στο βάθος, tekτονικο-μικροβιακές αλληλεπιδράσεις, και η αληθινή βιοποικιλότητα των βαθύτερων οικοσυστημάτων της Γης.
Η Φάραγγα Μαριάννας δεν είναι «κατεκτημένη». Είναι *καθώς* εισηγήθηκε. Κάθε κάθοδος ξαναγράφει τα βιβλία. Η άβυσσος κρατάει τα μυστικά της λουστρά—και αυτό είναι ακριβώς ο λόγος που συνεχίζουμε να επιστρέφουμε.