"Πολιτική μεταξύ Εθνών": Χάνς Γι. Μοργκενταου και η Γέννηση του Ρεαλιστικού Θεωρίας Διεθνών Σχέσεων

Το Βιβλίο Που Ορίστηκε Μια Δисциπλίνα

Δημοσιευμένο το 1948, το Politics Among Nations: The Struggle for Power and Peace γίνεται το θεμελιωτικό κείμενο του κλασικού ρεαλισμού στις διεθνείς σχέσεις. Ο συγγραφέας του, Χάνς Ιωαχίμ Μοργκενταου (1904–1980), Γερμανός-Εβραίος μετανάστης που φύγει τη ναζιστική Γερμανία για τις ΗΠΑ, συνθέτει ιστορία, φιλοσοφία και πολιτική επιστήμη σε ένα πλαίσιο που κυριαρχούσε την έρευνα Διεθνών Σχέσεων για δεκαετίες.

Κεντρική Θέση: Η Δύναμη Είναι Το Νόμισμα των Κρατών

Ο Μοργκενταου υποστηρίζει ότι:

1. Τα εθνικά κράτη είναι οι πρωταγωνιστές στην διεθνή πολιτική.
2. Η συμπεριφορά τους κινηθεί από την αναζήτηση δύναμης—ορισμένη ως "έλεγχος του ανθρώπου επί των μυαλών και των πράξεων άλλων ανθρώπων".
3. Οι ηθικές αρχές δεν μπορούν να εφαρμοστούν απευθείας στην πολιτική πράξη των κρατών· η διεθνής арена είναι αναρχική, απαιτώντας φρόνηση, όχι ιδεαλισμό.
4. Ένα "ρεαλιστικό" εξωτερικό υπολογίζει το εθνικό συμφέρον ως προς δύναμη και ενεργεί ανάλογα.

Διανοητικές Ρίζες και Επιρροή

Βασισμένος στον Θουκυδίδη, Μακιαβέλη, Χόμπες, Βέμπερ, ο Μοργκενταου απορρίπτει τόσο τον φιλελευθερισμό θεσμικότητας (υπερεκτιμά τη συνεργασία) όσο και τον μαρξισμό δετερμινισμό (μειώνει την πολιτική στην οικονομία). Οι εξαρχής αρχές πολιτικού ρεαλισμού γίνονται πειδαγωγικό πρότυπο.

Κατά τον Ψυχρό Πόλεμο, το Politics Among Nations ήταν η βίβλος των Διεθνών Σχέσεων στα αμερικανικά πανεπιστήμια και τα εξωτερικά υπουργεία. Σχήματισε τη στρατηγική περιεστία, την θεωρία αποτροπής και τη πραγματική διπλωματία προσωπικοτήτων όπως Κίσινγκερ και Κέναν. Κριτικές αργότερα το αμφισβήτησαν για το κρατοκεντρισμό, στατική άποψη δύναμης και ηθική σκεπτικισμό—γεννώντας νεορεαλισμό (Βόλτς), κατασκευαστικότητα, φεμινιστικές Διεθνείς Σχέσεις. Αλλά ο ρεαλιστικός λεξιλόγιος—αναρχία, ισορροπία δύναμης, εθνικό συμφέρον, δίλημμα ασφαλείας—παραμένει η κοινή γλώσσα του πεδίου.

Τελευταία Χρόνια Μοργκενταου

Γίνεται φωνητής κριτικός του Πολέμου του Βιετνάμ, υποστηρίζοντας ότι παρέβαινε ρεαλιστικές αρχές: ζωτικά συμφέροντα δεν ήταν στο παιχνίδι, κόστη ξεπερνούσαν οφέλη, και ηθική πιστότητα σπαταλιόταν. Αυτό του κόστισε πρόσβαση στην κυβέρνηση αλλά ενίσχυσε την διανοητική του συνέπεια.

Κληρονομιά

Έξι δεκαετίες αργότερα, η σκιά του Μοργκενταου δονεί. Κάθε φοιτητής Διεθνών Σχέσεων τον διαβάζει. Κάθε πρακτικός—συνειδητά ή μη—λειτουργεί στον διανοητικό κόσμο που χτίσει. Ο τίτλος του βιβλίου μόνος του δηλώνει την ρεαλιστική υπόθεση: η πολιτική μεταξύ εθνών είναι αγώνας για δύναμη και ειρήνη, με αυτήν την σειρά.