Η αρχαία ελληνική πολιτισμός δεν τελείωσε σε μία ημερομηνία. Μεταμόρφωσης μέσω αιώνων μέσω αυτών των επικαλυπτόμενων διαδικασιών:
Μάχη της Κορίνθου έφερε τέλος στην ελληνική πολιτική ανεξαρτησία. Η Ρώμη υιοθέτησε την ελληνική κουλτούρα (τέχνη, φιλοσοφία, λογοτεχνία) αλλά επέβαλε κεντροποιημένη διοίκηση, τερματίζοντας την αυτονομία των πόλεων.
Η πόλις — πολιτεία από πολίτες — ξεθώρισε υπό ρωμαϊκή επαρχιακή αρχή. Τοπικοί άρχοντες γίνονταν ρωμαϊκοί πελάτες· η πολιτική συμμετοχή σβήννυε.
Η ρωμαϊκή εμπορική ολοκλήρωση απέσπασε ελληνικούς εμπόρους. Ιταλικά λατιφούνδια, Αιγυπτιακό σιτάρι, και Ισπανικά μετάλλευμα ξεπέρασαν την ελληνική γεωργία. Αστικές οικονομίες συρρικνώθηκαν.
Μονοθεϊσμός πρόκλησε πολυθεϊστική πολιτική θρησκεία. Ναοί έκλεισαν, μαντεία σιγήσαν, εορτές απαγορεύθηκαν (Θεοδόσιος Α', 391–392 μ.Χ.). Κλασική παιδεία (παιδεία) παρέμεινε αλλά χριστιανίστηκε.
Γότθοι, Ούννοι, Σλάβοι, Αβάροι απείλησαν Βαλκάνια και Ελλάδα. Πόλεις οχυρώθηκαν, μικραίναν, ή εγκαταλείφθηκαν. Πληθυσμός μετέστησε στα βουνά, νησιά, ή Κωνσταντινούπολη.
Ελληνοφωνοί πληθυσμοί μετέστησαν στη Μικρά Ασία, Σικελία, Νότια Ιταλία, Pontic ακτή. Ελληνιστική ταυτότητα επιβίωσε στη Βυζαντινή (Ανατολική Ρωμαϊκή) Αυτοκρατορία, αλλά η κλασική πολιτισμός — ανεξάρτητες πόλεις, πολιτική θρησκεία, αγώνιος κουλτούρα — είχε διακόψει.
Ελληνική γλώσσα, λογοτεχνία, φιλοσοφία, και Ορθόδοξη Χριστιανότητα διατήρησαν το πολιτιστικό DNA. Το «τέλος» ήταν μεταμόρφωση, όχι εξαφάνιση.
