Η Σύμβαση του Βερσαλλέων του 1919, που προοριζόταν να ασφαλίσει μόνιμη ειρήνη,instead σπόριξε τους σπόρους του Παγκοσμίου Πολέμου II μέσω επτά διασυνδεμένων αποτυχιών:
Εθνικισμός, αυτοκρατορισμός, μιλιταρισμός, συστήματα συμμαχιών — ακατάστατα. Νέα σύνορα δημιούργησαν νέα παρόξυνση (Σουδέτες Γερμανοί, Ντάντζικ, Νότιο Τυρόλ, Ουγγρικές μειονότητες).
Κατάρρευση Αυστριακού-Ουγγρικού, Οθωμανικού, Ρωσικού αυτοκρατορίων δημιούργησε φρικτές νέες χώρες (Τσεχοσλοβακία, Γιουγκοσλαβία, Πολωνία, Βαλτικές) με αμφισβητούμενα σύνορα και μειονότητες.
Αποζημιώσεις → υπερπληθωρισμός (1923) → Μεγάλη Κρίση (1929) → μαζική ανεργία → ριζοσπαστικοποίηση. Βάιμαρ δημοκρατία αποδίκαιη.
Νάζις εκμεταλλεύθηκαν το Βερσαλλέως ως «μαχαίρι στην πλάτη» (Dolchstoßlegende). Ολόκληρο το πρόγραμμα Χίτλερ: ανατροπή Βερσαλλέων, ανακατάσχεση χαμένων εδαφών, αποκατάσταση υπερηφάνειας.
Σύνδεσμος Εθνών χωρίς εκτέλεση (χωρίς Η.Π.Α., χωρίς στρατός). Μαντσούρια (1931), Αιθιοπία (1935), Ραινλάντη (1936), Αυστρία (1938), Τσεχοσλοβακία (1938–39) — κάθε ένα ανεξέλεγκτο.
Γαλλία ήθελε εκτέλεση· Η.Β. ήθελε αναθεώρηση· Η.Π.Α. αναχώρησε. Καμία συνεκτική πολιτική για περιορισμό αναθεωρητισμού.
Το Βερσαλλέως ήταν μια τιμορητική ειρήνη χωρίς συμφιλίωση. Δημιούργησε μια νυστερική αναθεωρητική δύναμη (Γερμανία) και ένα φρικτό κόσμο που κατέπεσε υπό το βάρος των δικών του αντιφάσεων.