Η ένωση της Γερμανίας ήταν μια περίπλοκη, δεκαετίες διαρκούσα διαδικασία που διαμόρφωσαν πόλεμοι, διπλωματία και μεταβαλλόμενες συμμαχίες. Οι ιστορικοί συχνά τη διαιρούν σε τέσσερα καθοριστικά στάδια:
Σχεδιασμένη από τον Κανγιέρι της Προύσιας Όττο φον Μπισμάρκ, αυτή η στρατιωτική συμμαχία ενώνει όλα τα γερμανικά κράτη βόρεια του ποταμού Μάιν. Εστίασε ομοσπονδιακό πλαίσιο κυριαρχούμενο από τη Προύσια, θέτοντας τα θεμελιώδη θεσμικά θεμέλια για μια ενωμένη χώρα.
Ο Μπισμάρκ προκάλεσε πόλεμο με τη Γαλλία, συγκεντρώνοντας τα νότια γερμανικά κράτη δίπλα στη Προύσια. Η αποφασιστική νίκη της Προύσιας οδήγησε στην κήρυξη της Γερμανικής Αυτοκρατορίας στην Αίθουσα των Καθρέφτων στο Βερσαλλίες την 18 Ιανουαρίου 1871. Η νέα αυτοκρατορία ήταν ομοσπονδιακό κράτος με Ράιχσταγ, αλλά η πραγματική εξουσία έμενε στην προυσιακά ηγούμενη κυβέρνηση.
Η ήττα του 1918 κατέστρεψε τη Γερμανική Αυτοκρατορία. Το Συνέδριο του Βερσαλλίες αφαίρεσε έδαφη και επέβαλε βαριές αποζημιώσεις. Η Δημοκρατία του Βάϊμαρ προέκυψε ως εύθραυστη δημοκρατία, μαρτυρισμένη από υπέρμετρη φλόγωσης, πολιτικούς εξτρεμισμούς και τη Μεγάλη Κρίση — συνθήκες που υπέκοψαν την εθνική ενότητα.
Η ναζιστική επιθετικότητα οδήγησε στην απόλυτη ήττα και την Συγχωνευτική κατοχή. Η Γερμανία διαιρέθηκε σε δύο κράτη: τη δημοκρατική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (Δυτική Γερμανία) και την κομμουνιστική Γερμανική Δημοκρατική Δημοκρατία (Ανατολική Γερμανία). Το Τείχος του Βερολίνου έγινε το φυσικό σύμβολο του διαχωρισμού του Ψυχρού Πολέμου.
Η γερμανική ενότητα ανακτήθηκε τελικά στις 3 Οκτωβρίου 1990, όταν η Ανατολική Γερμανία ενήλικε στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία. Αυτή η ειρηνική ενωμένος σήμανε το τέλος του Ψυχρού Πολέμου στην Ευρώπη και την αρχή μιας νέας εποχής ενοποίησης.
