Ο Δίας στέκεται ως ανώτατη θειότητα στην αρχαία ρωμαϊκή θρησκεία, βασιλεύοντας ως θεός του ουρανού, της βροντής και της αστραπής. Συχνά απεικονίζοντας χεριούμενος μια αστραπή, ήταν ο θειός προστάτης του ρωμαϊκού κράτους και των νόμων του, διαπρεπίζοντας εξουσία και δικαιοσύνη. Αν και το ερώτημα «Είναι ο Δίας ο θεός της Ρώμης;» μπορεί να φαίνεται απλό, η απάντηση αποκαλύπτει μια νιοांसια διαφοροποίηση: Ο Δίας δεν ήταν απλώς ένας patrón της πόλης ίδιας, αλλά η κεντρική φιγούρα του ολόκληρου ρωμαϊκού θρησκευτικού συστήματος.
Ο ελληνικός του αντίστοιχος είναι ο Δίας, μοιράζοντας πολλούς μύθους και χαρακτηριστικά, ωστόσο ο Δίας εξελίχθηκε με έναν ξεχωριστά ρωμαϊκό χαρακτήρα. Προσκυνούνταν ως Iuppiter Optimus Maximus («Δίας Αρίστος και Μέγιστος») στο μεγαλοπρεπέ ναό στον Καπιτωλινό Λόφο, την συμβολική καρδιά της ρωμαϊκής εξουσίας. Από την επίβλεψη ορκών και συνθηκών έως την αποστολή σημάτων μέσω της πτήσης των πουλιών, η επιρροή του Δία διέπει κάθε πτυχή της δημόσιας και ιδιωτικής ζωής. Η κατανόηση του Δία προσφέρει ένα παράθυρο στις αξίες και την κοσμοθεωρία μιας από τις πιο επηρεαστικές πολιτισμούς της ιστορίας.
