Εδώ είναι ένα γεωγραφικό γεγονός που εκπλήσσει πολλούς: Το Βερολίνο δεν έχει χωριά ή πόλεις μέσα του. Ως μία από τις τρεις πολιτείες-πόλεις (Stadtstaaten) της Γερμανίας, μαζί με την Αμβούργο και τη Βρέμη, το Βερολίνο είναι ταυτόχρονα πόλη και ομοσπονδιακή πολιτεία – διοικητικά αδιαίρετο.
Αντίθετα με το Μονάχο (στη Βαυαρία) ή τη Κολωνία (στη Βόρεια Ρηνανία-Δυτική Φαλία), που είναι δήμοι μέσα σε μεγαλύτερες πολιτείες, τα όρια του Βερολίνου είναι τα όρια της πολιτείας. Τα δώδεκα Boroughs (Bezirke) – Mitte, Friedrichshain-Kreuzberg, Pankow, κ.λπ. – είναι διοικητικές περιφέρειες, όχι ανεξάρτητοι δήμοι. Έχουν τοπικά συμβούλια και δήμαρχους, αλλά καμία ξεχωριστή νομική προσωπικότητα.
Αυτή η μοναδική κατάσταση χρονολογείται από τον Νόμο Μεγάλου Βερολίνου του 1920, ο οποίος συνένωσε οκτώ πόλεις, πενήντα εννέα αγροτικές κοινότητες, και εικοσιεπτά κτήματα σε μία ενιαία δημοτική οντότητα. Το μετά-πολεμικό διχασμό και η Wiedervereinigung διατήρησαν τη δομή.
Όταν κάποιος ρωτάει για «πόλεις στο Βερολίνο», η απάντηση είναι απλή: υπάρχει μόνο μία. Το ίδιο το Βερολίνο. Όλα τα άλλα είναι γειτονιές, περιφέρειες, ή Kiez – τα υπερτοπικά τεμάχια που δίνουν στην πόλη την υφασμένη, χωριatıκι χαρακτήρα μέσα σε μια μητρόπολη 3,8 εκατομμυρίων.
