Δυτικά Υψηλά της Ευρώπης: Κύριες Υψηλοχερσαίες Περιοχές

Τα Δυτικά Υψηλά (ή Δυτικά Ευρωπαϊκά Υψηλά) είναι μια διακριτική ζώνη αρχαίων,蚀蚀 ψηλοχερσαίων που περιβάλλουν τις ατλαντικές και μεσογειακές περιφέρειες της Ευρώπης. Κύριες συνιστώσες περιοχές:

• Υψηλά Βρετάνης (Γαλλία) – Γρανοειδές massif, Μοντ νταρέ (384 μ).
• Γαλλικό Κεντρικό Massif (Massif Central) – Ηφαιστειακό/granoειδές πλάγιο (Σεβέννες, ηφαίστεια Οβερνίας); κορυφή Πουι ντε Σανσί (1.885 μ).
• Ιβηρικό Πλατώ (Meseta Central) – Τεράστιο εσωτερικό πλάγιο (600–800 μ); οριοθετούμενο από οροσειρές.
• Κανταβριακά Βουνά (Β Ισπανία) – Ασβεστολιθικές κορυφές (Picos de Europa, 2.648 μ); ατλαντικό κλίμα.
• Σιέρα Μορένα (Ν Ισπανία) – Χαμηλή, ξεφωτωμένη καρφιά χωρίζει Meseta από κοιλáda Γουαδαλκουβιρ.
• Βουνά Γαλαθίας (ΒΔ Ισπανία) – Στρογγυλοειδή γρανοειδή λόφοι, rías (καταπιεσμένες κοιλάδες).
• Picos de Europa (υποκαρφιά Κανταβριακών) – Драматические ασβεστολιθικοί πύργοι; λίμνες Κοβαδόγκας.
• Πυρηναία (Γαλλία/Ισπανία/Ανδόρρα) – Νέα摺皺 βουνά; Ανέτο (3.404 μ); αξονική ζώνη γρανίτες, ασβεστολίθες πλευρές.

Αυτά τα υψώματα μοιράζονται Ερσυνιάν/Βαρίσκανι υπόστρωμα πετρωμάτων (Παλαιοζωικά), βαριά ξεφωτισμένα, αργότερα αναζωογονημένα από Αλπική τεκτονισμό. Επηρεάζουν κλίμα (σκιές βροχής), βιοποικιλότητα (απο καταφύγια), και ανθρώπινη εγκατάσταση (τρανσούμανς, μεταλλευτική, υδροηλεκτρική).