Η Ευρώπη ήταν ποτέ 80–90% δασική. Σήμερα, το δασικό κάλυμμα μέσος όρος ~35% (μεγάλη διακύμανση: Φινλανδία 73%, Ολλανδία 11%). Η μεταμόρφωση ωθήθηκε από οκτώ αλληλένδεκτες δυνάμεις καθ' όλη τη διάρκεια χιλιετιών.
Νεολιθικοί γεωργοί (6.000 π.Χ. και μετά) εκκαθάριζαν με πέτρινα τσεκούρια. Μεσαιωνική «ασσάρτινγκ» (μετατροπή δάσους σε αγρό) επιτάχυνε με το βαρύ αρότρο και το τρίτοιο σύστημα. Μέχρι το 1300, το μεγαλύτερο μέρος της χαμηλής ΒΔ Ευρώπης ήταν ανοιχτά πεδία.
Δρύς για θεμένους, ημιξύλινες κατοικίες, και—κρίσιμα—ναυτικά στόλους. Ένα μόνο πλοίο 74 πυροβολισμών απηύθυνε 2.000–3.000 ώριμες δρυές. Βρετανία, Γαλλία, Ισπανία, Ολλανδική Δημοκρατία ξεριζώνουν εκτεταμένες περιοχές για ναυτιλιακή κυριαρχία (16–18ος αιώνας).
Μέχρι τον άνθρακα (18ος αιώνας) και αργότερα ορυκτά καύσιμα, το ξύλο ήταν η μόνη θερμότητα και βιομηχανική ενέργεια. Άνθρακας ξύλου (για μεταλλουργία σιδήρου, γυαλί, άσβεστο) ζητούσε εντατική κοππατιά. Ένας 16ου αιώνα altos φούρνος καταναλώνει 1.000 εκατάρια κοππατιάς ετησίως.
Ατμός-πριονωτές πριονωτά, σιδηρόδρομοι (υποθέσεις, καύσιμο), ζήτηση χαρτιού/ξύλου, και χημική επεξεργασία ξύλου (δερματίνη, μεθανόλη) κλιμάκωσαν την εκμετάλλευση εκθετικά. Δάση κοντά στη Ρουρ, Σιλεσία, Λάνκαστρια εξαφανίστηκαν.
Οι πόλεις κατανάλωναν περιβάλλοντα δάση για κτίρια, καύσιμα, και υγιεινή (βυρσοδεψία, απόβλητα). Το αποτύπωμα του Λονδίνου έφτανε 50 χλμ το 1600.
Αργύρος (Γκόςλαρ, Κουτνά Χορά), χαλκός (Φαλούν), σίδηρος (Στυρία, Καρινθία) απηύθυναν άνθρακα ξύλου βιομηχανικής κλίμακας. Τα βουνά Χαρτς ήταν μεγαλύτερον μέρος αποδασωμένα το 1700.
Πρόβατα και κατσίκια (ειδικά στη Μεσόγειο και Βαλκάνια) εμπόδιζαν την αναγέννηση. Ποιομνηρικές μάνες αριθμούσαν εκατ. «Τα πρόβατα έφαγαν το μεσογειακό δάσος» είναι απλοποίηση αλλά κρατά οικολογική αλήθεια.
Τριάντα Χρόνων Πόλεμος (1618–48), Ναπολεονικοί Πόλεμοι, Π' Παγκόσμιος/Δ' Παγκόσμιος: δάση κοπόνταν για οχυρώσεις, οπλισμούς, ή ηγμένες-γης τακτικές. Τα Αρδέν, Βοζ, Μπιαλοβιέζα υπέφεραν επαναληπτικά.
Φθορά εδάφους, αλλαγή ρεζιμών πλημμυρής, απώλεια βιοποικιλότητας, ξηρασία μικροκλίματος. Το 19ος αιώνας συναγερμός άρχισε τους πρώτους δασικούς νόμους της Ευρώπης (Γαλλία 1827, Γερμανία 1850s). Επαναδάσωση (συχνά μονοκαλλιέργειες πεύκου/πεύκου) εξέτεινε το κάλυμμα 20ου αιώνα—αλλά η βιοποικιλότητα υστερεί. Σήμερα, η κοντινή-στη-φύση δασοκομία και η ξεναγία στοχεύουν στην ανάκαμψη λειτουργίας, όχι μόνο έκτασης.
