Μεταξύ 1400s και 1600s, οι ευρωπαϊκές δυνάμεις εξαπέστειλαν στόλους πέρα από τον Ατλαντικό. Τέσσερες διαπλεκόμενες κινήτρες οδήγησαν αυτή την εποχή της ανακάλυψης.
Η οθωμανική κατάληψη της Κωνσταντινούπολης (1453) και η μουσουλμανική έλεγχος των χερσαίων διαδρόμων της Σιντενής οδού gjorde τα ασιατικά καρυκεύματα (πιπέρι, γαρίφαλο, μοσχοκάρυδο), μετάξι και πορσελάνη ακριβά και α ненаξιόπιστα. Η Πορτογαλία (Πρίγκιπας Ένρικος ο Ναυάρχος) πρωτοπόρησε την αφρικανική διαδρομή· ο Κολόμβος πρότεινε δυτική διαδρομή στις Ινδίες στην Ισπανία.
Μερκαντιλιστική δόξα: εθνική ισχύς = χρυσός/άργυρος + θετικό εμπορικό ισοζύγιο. Φήμες για πλούτο του «Τσιπάνγκου» (Ιαπωνία) και «Καθάγιου» (Κίνα), παράλληλα με θρύλους για Ελ Ντοράντο, Επτά Πόλεις Χρυσού, ώθησαν τους κογκισταδόρες. Η ανακάλυψη ασημένιου Μεξικής/Περού (Ποτοσί, Σακατέκας) επαληθεύτηκε αυτό — τρεφόντας παγκόσμιο εμπόριο και ευρωπαϊκή πληθωρισμό (Price Revolution).
Παπαβούλλες (Inter caetera, 1493; Συνθήκη Τορδεσιγιάς, 1494) διαιρούσαν τον μη χριστιανικό κόσμο μεταξύ Ισπανίας και Πορτογαλίας, επιβάλλοντας ευαγγελισμό. Μιशनάριοι (Φραγκισκανοί, Ιησουίτες, Δομινικανοί) συνοδεύαν τις αποστολές. Η μεταστροφή ήταν τόσο ιερή υπόθεση όσο και πολιτική νομιμοποίηση της κατάκτησης.
Ανθρωπισμός Αναγέννησης, Γεωγραφία Πτολεμαίου (ανακαλύφθηκε), βελτιωμένη χαρτογραφία, και νέα τεχνολογία (καράβελα, αστρολάβιο, μαγνητικός πυξίδας, βελτιωμένο πηδάλιο) έκαναν εφικτά τα μακρά ωκεανικά ταξίδια. Εξερευνητές όπως Ντιάς, ντα Γκάμα, Κάμποτ, Βεσπούτσι, Ματζελάν αναζητούσαν γνώση, δόξα και χορηγούς. Οι carta de marear (ναυτικοί χάρτες) και derrotero (ημερολόγια) συσσώρευαν εμπειρικά δεδομένα.
Αυτές οι κινήτρες ενίσχυαν η η αλλήλους: το εμπόριο χρηματοδότησε τις αποστολές· οι αποστολές νομιμοποίησαν την κατάκτηση· η κατάκτηση έδωσε τα μπιλλόνια· τα μπιλλόνια χρηματοδότησαν περισσότερα πλοία. Ο Ατλαντικός γινόταν ευρωπαϊκή λίμνη, συνδέοντας τέσσερεις ήπειρους στην Κολομβιανή Ανταλλαγή — μετασχηματίζοντας την οικολογία, τη δημογραφία και την οικονομία παγκοσμίως.
