Με την μεγαλύτερη ακτογραμμή στη Μεσόγειο (13.676 χλμ) και περισσότερες από 6.000 νήσους, η ταυτότητα της Ελλάδας είναι αχώριστη από τη θάλασσα. Η επιρροή της εκτείνεται στην οικονομία, τον πολιτισμό, και την καθημερινότητα.
Από τους Μινωίτες, τα ελληνικά πλοία συνδέουν το Αιγαίο, τη Μεσόγειο, και την Μαύρη Θάλασσα. Σύγχρονοι λιμένες (Πειραιάς, Θεσσαλονίκη) διαχειρίζονται τεράστιο φορτίο και δρομολόγια πλοίων, συνδέοντας νήσους και διεθνείς αγορές.
Το Αιγαίο και το Ιόνιο παράγουν σαρδέλες, γαύρους, τόνο, ξιφία, τσούπρες, και χταπόδια. Η αλιεία παραμένει πολιτιστικός και οικονομικός στήριγμα· τα θαλασσινά κυριαρχούν στην εθνική διατροφή.
Ακτογενής και νησιωτικός τουρισμός οδηγεί την οικονομία. Οι επισκέπτες湧向 παραλίες (Μύρτος, Ναβάγιο), νήσους (Σαντορίνη, Κρήτη, Μύκονος), και υδατικά αθλήματα (ιστιοπλοΐα, καταδύσεις, γιορτασπορ).
Κολύμπι, ιστιοπλοΐα, και ακτογενής χαλάρωση είναι αμερόληπτα μέρη του ελληνικαλοκαιριού. Μαρίνες και ενοικίαση γιαχτών ευρέως διαδεδομένες.
Ελληνική μυθολογία (Ποσειδώνας, Θέτις, Αργοναύτες), λογοτεχνία (Ομήρου «οινωπός θάλασσα»), τέχνη, και ναυτική ιστορία (Σαλαμίνα, Λέπαντο) όλα κεντρίζονται στη θάλασσα. Σχήματισε το σύστημα πόλεις, την αποικιοποίηση, και τη διασπορά.
Η θάλασσα δεν είναι απλώς σύνορο—είναι η αορτή της Ελλάδας.
