Η Ιταλία Γίνεται Δημοκρατία (1946): Πολιτική, Κοινωνική, και Οικονομική Μεταμόρφωση

Η μετάβαση της Ιταλίας από μοναρχία σε δημοκρατία (1946–1948) ξεμάτιασε την χώρα:

Δημοψήφισμα 1946 (2 Ιούνιου): 54% ψήφισαν Δημοκρατία· 46% Μοναρχία. Βόρεια ευνοούσε Δημοκρατία· Νότια Μοναρχία. Βασιλιάς Ουμπέρτο II εξόριστο.
Συνταγματοποιητική Συνέλευση (1946–1947): Σύναψη Συντάγματος — ενεργό 1 Ιαν 1948.
Κοινοβουλευτική Δημοκρατία: Δίκοινοβουλευτική (Βουλή Αντιπροσώπων, Σενάτος). Πρόεδρος (Κεφαλή Κράτους, 7ετούσια θητεία) εκλέγεται από Κογκρέσο + περιφερειακούς εκλεκτούς. Πρωθυπουργός (Κεφαλή Κυβέρνησης) υπεύθυνος προς Κογκρέσο.
Πολυκομματικό Σύστημα: ΔΚ (Χριστιανική Δημοκρατία) κυρίαζε μέχρι 1990s· ΚΚΙ (Κομμουνιστικό) μεγαλύτερο στη Δύση.

Ταχύτατα βιομηχανικοποίηση: FIAT, Olivetti, Pirelli, ENI (ενέργεια).
Βοήθεια Μαρσάλ + ιδρυτικό μέλος ECSC/EEC (1951/1957).
Εσωτερική μετανάστευση: Νότια → Βόρεια (βιομηχανικό τρίγωνο: Μιλάνο-Τουρίνο-Γένοβα).
Υποδομή: Αυτοκινητόδρομος ντου Σόλ, σιδηρόδρομοι, ηλεκτροδοσία.
Κοινωνικές μεταρρυθμίσεις: Εθνικό σύστημα υγείας (1978), επέκταση συνταξιοδοτικής, πρόσβαση στην εκπαίδευση.

Χώριση Βόρεια-Νότια: Μόνιμες κενά ΑΕΠ, απασχόλησης, υποδομής.
Πολιτική αστάθεια: 60+ κυβερνήσεις από 1946· αποσπασμένες συμμαχίες.
Διαφθορά & Οργανωμένη Εγκληματικότητα: Тангентόπολη (1990s), Μαφία/Καμόρα/Ντρανγκέτα.
Μετανάστευση: Εξόδος (1950s–70s) → Εισόδος (1990s–παρόν); διαμάχες ενσωμάτωσης.

Η Ιταλία αναδύθηκε ως δημοκρατική, βιομηχανικοποιημένη χώρα G7 — αλλά με ανεπίλυτες δομικές τάσεις.

Ευρώπη