Όταν ο Αιγύπτιος Πρόεδρος Γκαμάλ Αμπντελ Νάσερ εθνικοποίησε την Εταιρεία Κανάλιού Σουέζ την 26 Ιουλίου 1956, οι σοκ διαδόθηκαν στο Λονδίνο και το Παρίσι μέσα σε ώρες. Για και τις δύο χώρες, ο κανάλιός δεν ήταν απλώς υδραγωγείο—ήταν αυτοκρατορική αγκυρώδης, στρατηγικό πλεονέκτημα και σύμβολο μεγαλοδύναμης καθεστώτος. Η επακόλουθη Κρίση Σουέζ θα σημάδεψε τον οριστικό λήξη της βρετανικής και γαλλικής κυριαρχίας στη Μέση Ανατολή.
Ο κανάλιός των 120 μιλίων, που ανοίχτηκε το 1869 μετά από δεκαετία γαλλικής κατασκευής, έκοψε το ταξίδι Ευρώπη-Ασία κατά 5.500 μίλια. Το 1956, τα δύο τρίτα του πετρελαίου της Ευρώπης διέβαιναν τον κανάλιό—η «βενόζα βραχιόνα» της Βρετανίας. Η Εταιρεία Κανάλιού Σουέζ, αν και αιγυπτιακά καταχωρημένη, ήταν πλειοκτητημένη από βρετανικούς και γαλλικούς μετόχους. Τα κέρδη της ρέυσαν σε ευρωπαϊκές ταμείες, όχι αιγυπτιακές. Η εθνικοποίηση απείλησε και τα έσοδα και τον έλεγχο ενός στενού που θα μπορούσε, θεωρητικά, να κλείσει στην δυτική ναυτιλία.
Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Βρετανία και η Γαλλία κρεμάσανταν στην αποικιακή επιρροή καθώς η παγκόσμια τους δύναμη μείωνε. Η ζώνη του καναλιού φιλοξενούσε τεράστιες βρετανικές στρατιωτικές βάσεις (80.000 στρατιώτες στην κορυφή). Το κίνημα του Νάσερ—χρηματοδότηση του Φράγματος Ασουάν αφού η δυτική χρηματοδότηση απέτυχε—πλαίσιασε ως αντιαποικιακό παράταξη. Για τον Άντονι Ιντεν, πρωθυπουργό της Βρετανίας, ο Νάσερ ηχώησε Μουσολίνι: ένας δικτάτορας που πρέπει να αντιμετωπιστεί. Η Γαλλία, που πολεμούσε αλγερινούς επαναστάτες που υποστηρίζονταν από τον Νάσερ, βλέπε την αλλαγή καθεστώτος ως απαραίτητη για τη νίκη.
Ο κανάλιός επέτρεπε γρήγορη ναυτική ανάπτυξη μεταξύ Μεσογειακών και Ινδικού Ωκεανού θέατρων. Η απώλεια εγγυημένης πρόσβασης περιέπλεξε το σχέδιο NATO και τις βρετανικές υποχρεώσεις «Ανατολικά του Σουέζ». Και οι δύο χώρες διατήρησαν σχέδια για στρατιωτική κατάσχεση—Η Επιχείρηση Musketeer, συνωμοσμένη με το Ισραήλ, θα εκτόξευε τον Οκτώβριο 1956.
Η Βρετανία απέκτησε το 44% της συμμετοχής το 1875 όταν ο Ντισραέλιος αγόρασε τις χρεωκοπημένες μετόχους του Κεδιβ Ισμαήλ—κίνηση χρηματοδοτημένη από τους Ρότσχιλντ. Γάλλοι μηχανικοί χτίζαν τον κανάλιό; γαλλικό κεφάλαιο κυριαρχούσε την εταιρεία. Τώρα, οι χώρες-«ιδιοκτήτες» αντιμετώπιζαν ένα συβερνικό κράτος που διεκδίκησε νόμιμα την ιδιοκτησία της υποδομής στην εδαφική του γη.
Ο Γραμματέας Εξωτερικών Τζον Φώστερ Ντάλες προείπε ότι η επιτυχία του Νάσερ θα εμπνέει εθνικιστικές κατασχεσίες σε όλο τον αποικιοκρατούμενο κόσμο—η ιρανική εθνικοποίηση πετρελαίου το 1951 ήταν φρεσκοί μνήμης. Ο «άνεμος της αλλαγής» που ο Μακμίλαν θα περιγράφει αργότερα ήδη φούσκαζε.
Η τριμερής εισβολή (Ισραήλ, Βρετανία, Γαλλία) πέτυχε στρατιωτικά απέτυχε πολιτικά. Η αμερικανική αντίθεση, σοβιετικές απειλές και οικονομική πίεση épαναν την υποχώρηση. Ο Νάσερ ξεφύτευσε ως ήρωας; ο Ιντεν παραιτήθηκε; η Γαλλία ταχύρρυνε το πυρηνικό της πρόγραμμα. Ο κανάλιός παρέμεινε αιγύπτιος—αποδεικνύοντας ότι στην πυρηνική εποχή, οι παλιές αυτοκρατορίες δεν μπορούσαν πλέον να επιβάλουν τη βούλησή τους μόνο με βία.
