Η πολύπλοκη ακτή της Μεσογείου ορίζεται από μεγάλες χερσόνησους που προβαίνουν από την Ευρώπη, την Ασία, και την Αφρική—καθεμία φιλοξενώντας διακριτά έθνη των οποίων οι ιστορίες, πολιτισμοί, και οικονομίες είναι αδιάσπατα από αυτές τις γεωγραφικές προεκτάσεις.
Ιταλική Χερσόνησος: Η Ιταλία καταλαμβάνει αυτό το εικονικό ποδοσχήμο χερσόνησο, η ραχιά των Απεντίνων δημιουργώντας διάφορα μικροκλίματα και περιφερειακές ταυτότητες από Αλπικό βορρά έως υποτρόπιο νότο.
Βαλκανική/Ελληνική Χερσόνησος: Η Ελλάδα κυριαρχεί στη νότια Βαλκανική Χερσόνησο, το ορεινό εδάφος και τα μύριον νησιά της alimentando ναυτική πολιτισμό από την αρχαιότητα.
Ιβηρική Χερσόνησος: Η Ισπανία καταλαμβάνει το πλειοψηφία, με την Πορτογαλία στη δυτική πλευρά. Τα Πυρηναία τη χωρίζουν από τη Γαλλία, η οποία κατέχει μια μικρή νοτιοανατολική μοίρα (περιοχή Οκσιτανία/Καταλονία).
Ανατολική Χερσόνησος (Μικρά Ασία): Η Τουρκία καταλαμβάνει αυτή τη γέφυρα μεταξύ Ευρώπης και Ασίας, ελέγχοντας τα στρατηγικά Στενά Βοσπόρου και Δαρδανέλλια.
Λεβάντια Χερσόνησος: Αυτή η ανατολική Μεσογειακή προεξοχή φιλοξενεί τη Συρία (βόρειο τμήμα), τον Λίβανο (κεντρική ακτοGRAMΜΗ), και τον Ισραήλ (νότιο τμήμα)—διασταύρωση πολιτισμών, θρησκειών, και γεωπολιτικής.
Χερσόνησος Σινά: Η Αίγυπτος ελέγχει αυτό το τρίγωνο χερσόνησο μεταξύ Αφρικής και Ασίας, οριοθετούμενο από τον Κόλπο του Σουέζ (δυτικά) και τον Κόλπο της Ακαβάς (ανατολικά), με τον Κανάλι του Σουέζ να διασχίζει τη δυτική του άκρη—ένα από τα πιο κρίσιμα ναυτικά σημεία φραγμού του κόσμου.
Αυτές οι χερσονησιακές χώρες μοιράζονται τους πόρους της Μεσογείου—αλιεία, τουρισμός, ναυτικά λωρίδια—και τις απειλές της: ρύπανση, υπεραλίευση, κλιματική αλλαγή, και πιέσεις μετανάστευσης. Περιφερειακά πλαίσια συνεργασίας (Ένωση για τη Μεσόγειο, Σύμβαση Βαρκελώνης) προσπαθούν για συλλογική διαχείριση, αν και γεωπολιτικές τάσεις συχνά συμπλεκουν τη συνεργασία.
