Ο ρωμαϊκός ιστορικός Λίβιος (59 π.Χ.–17 μ.Χ.) δεν απλώς χρονολόγησε την άνοδο της Ρώμης — διάγνωσε το γεωγραφικό της DNA. Στο Ab Urbe Condita, αναγνωρίζει τον Ποταμό Τίβερ και τη Μεσόγειο Θάλασσα ως τους διπλούς κινητήρες που κινητήρισαν ένα χωριό επτά λόφων στον δεσπότη του γνωστού κόσμου.
Ο Λίβιος επισημαίνει την πλοιμότητα του Τίβερ — σπάνια για ιταλικούς ποταμούς. Πλοία ανοιχτής θάλασσας μπορούσαν να φτάσουν στη Ρώμη, 15 μίλια εσωτερικά, παράγοντας σίτη, ξύλο, και μάρμαρο εξάγοντες ρωμαϊκά αγαθά και λεγεώνες. Ο ποταμός συνδεδε την πόλη με το ναυτικό δίκτυο της Μεσογείου χωρίς να την εκθέτει σε παραλιακές επιδρομές. Η Οστία, λιμάνι της Ρώμης στην εκβολή του ποταμού, γίνεται το φορτηγό της αυτοκρατορίας.
Οι απότομες όχθες και οι απρόβλεπτες ροές του Τίβερ απέτρεψαν αμφίβιες επιδρομές. Οι επτά λόφοι της Ρώμης, πλαισιωμένοι από την καμπύλη του ποταμού, δημιούργησαν έναν αμυντικό πυρήνα. Η Μεσόγειος ίδια ήταν χάρακας: οι εισβολείς χρειαζόταν στόλους που η Ρώμη μπορούσε να αντιμετωπίσει. Ο Λίβιος σημειώνει ότι ο Αννίβας δεν απείλησε ποτέ απευθείας τη Ρώμη — του έλειπε το ναυτικό για να διασχίσει τη θάλασσα.
Ο Τίβερ παρείχε πόσιμο νερό, άρδευση για το Campus Martius, και υδροδύναμη για μύλους. Η Μεσόγειος έδινε ψάρια, αλάτι, πορφυρά χρώμα (murex), και πρόσβαση σε αιγύπτιο σίτη, ισπανικό ασήμι, και βορειοαφρικανική ελαιόλαδο. Ο Λίβιος καλεί αυτή την αφθονία «θεία πρόνοια» — αλλά ήταν πραγματικά λογιστική.
Ο ποταμός έφερε Έλληνες, Ετρούσκους, Φοίνικες, και Γαλάτες στις αγορές της Ρώμης. Η θάλασσα συνδέει την Ρώμη με την Ελληνιστική κουλτούρα — φιλοσοφία, τέχνη, λογοτεχνία — την οποία η Ρώμη απορρόφηκε και διαδόθηκε. Ο Λίβιος βλέπει αυτόν τον κοσμοπολιτισμό ως το μυστικό όπλο της Ρώμης: μετέτρεψε τους νικημένους λαούς σε πολιτιστικούς συνεισφέροντες.
Για τον Λίβιο, η γεωγραφία δεν ήταν φόντο — ήταν πρωταγωνιστής. Ο Τίβερ και η Μεσόγειος δεν εξυπηρέτησαν απλώς τη Ρώμη· την έκαναν δυνατή.
