Η Παρισι υπάρχει λόγω της Σέιν. Η ευρεία, ναυσιπλεύσιμη καμπύλη του ποταμού μέσω της Λεκανίδας της Παρισις δημιούργησε έναν φυσικό σταυροδρόμο — και 2.000 χρόνια μετά, εξακολουθεί να είναι η αρτηρία που αντλεί ζωή στη πρωτεύουσα της Γαλλίας και πέρα από αυτή.
Από την Κελτική Λουτεσία στη σύγχρονη Παρισι, η Σέιν μετακινεί αγαθά και ανθρώπους. Το ποτάμι 777 χλμ είναι ναυσιπλεύσιμο για 560 χλμ (μέχρι Μαρσίλι-σούρ-Σέιν). Συνδέσεις καναλιών (Κανάλι Σεν-Μαρτίνα, Κανάλι ντε λ'Ορκ, Κανάλι Μάρν-Ρίν) το συνδέουν με τις λεκάνες του Ρίν, Ρόνη, Λοίρας. Ρουάν και Λ Αβρ — 120 χλμ κατωρροής — είναι οι λιμένες #2 και #6 της Γαλλίας, τρεφόμενοι από βάρκες Σέιν που μεταφέρουν σίταρι, πετρέλαιο, υλικά κατασκευής.
Η βιομηχανικοποίηση του 19ου αιώνα συσσωρεύτηκε κατά μήκος της Σέιν: Παρισι (απολαυστικά αγαθά, εκδόσεις), Ρουάν (κλωστοϋφαντουργικά, διαστίλλωση), Ελμπούφ (μάλλινο), Τζενεβιγιέ (βαρεία βιομηχανία). Υδροηλεκτρικά φράγματα (π.χ. Πωζ) τροφοδότησαν πρώιμα εργοστάσια. Το ποτάμι ήταν και ενέργεια και σωλήνας απόβλητων — με συνέπειες.
Μπατό Μους (από 1867) μετατρέψανε το ποτάμι σε προϊόν θέας. 10 εκατομμύρια ετήσιοι επιβάτες γλιστρούν πέρα από:
Οι Εμπρεσιονιστές (Μονέ, Ρενουάρ, Πισσάρο) ζώγραφισαν το φως της· το ποτάμι είναι η κάρτα-ποστάλ.
Η Παρισι πίνει την Σέιν (μετά επεξεργασία). 50% του νερού της Νήσου-τε-Φράνς προέρχεται από σύστημα Σέιν-Μάρν. Γεωργική άρδευση στη λεκάνη τρέφει το καλάθι του ψωμιού της Γαλλίας. Αλλά η ρύπανση (PCBs, φαρμακευτικά, μικροπλαστικά) προκαλεί πρόκληση στην ποτότητα — κολύμβηση απαγορευμένη από 1923, αν και Ολυμπιακοί 2024 στοχεύουν να την ανοίξουν.
Η Σέιν δεν είναι απλώς ένα ποτάμι στη Παρισι — είναι ο λόγος για την Παρισι. Και 777 χλμ μετά, εξακολουθεί να γράφει την γαλλική ιστορία.
