Η Μεσόγειος βιώνει εξαιρετικά μικρές αμπλιτούδες διαστρωμάτων—συνήθως 10-50 εκατοστά (4-20 ίντσες)—σε σύγκριση με παγκόσμιες ακτογραμμές όπου τα εύρη 1-3 μέτρων είναι κοινά και ακραία όπως ο Κόλπος του Fundy φτάνουν τα 16 μέτρα (52 πόδια).
Η Μεσόγειος είναι ένα ημικλειστό λεκάνη συνδεδεμένη με τον Ατλαντικό μόνο μέσω της Στενής της Ζιβραλτάρ (14 χλμ πλάτος, 300 μ βάθος). Αυτή η στενή φραγμός περιορίζει την είσοδο του ατλαντικού κυματικού διαστρώματος, μειώνοντας δραματικά την αμπλιτούδα του.
Η αντήχηση διαστρωμάτων απαιτεί μήκος λεκάνης που ταιριάζει στο τετάρτο κύμα του διαστρωματικού періόδου. Το μήκος ~3.800 χλμ της Μεσογείου αντηχεί σε ~21 ώρες—όχι στον 12,4ωρο ημιημερήσιο σεληνιακό περίοδο. Αυτή η απο-αντήχηση κατάσταση καταστέλλει την ενίσχυση διαστρωμάτων.
Μέσο βάθος ~1.500 μ (μέγιστο 5.267 μ) με εκτεταμέναHALAK ρηχιά εξοντώνει διαστρωματική ενέργεια μέσω τριβής εδάφους. Το ανώμαλο σχήμα της λεκάνης κομματίζει τα διαστρωματικά κύματα σε σύνθετα, παρεμβαλλόμενα μοτίβα.
Στη Μεσόγειο, μη-διαστρωματικοί παράγοντες συχνά ξεπερνούν τα διαστρωματικά σημάδια:
Πλοήγηση: Ελάχιστα διαστρωματικά παράθυρα απλοποιούν τις λειτουργίες λιμανιού. Ακτογραφική Υποδομή: Σταθερά καταστρώματα βιώσιμα· λιγότερη ανάγκη για ναυτικά λιμάνια. Οικολογία: Στενές διαστρωματικές ζώνες συμπιέζουν ειδικούς βιωτόπους. Ενέργεια: Διαστρωματική ενέργεια γενικά μη βιώσιμη εκτός συγκεκριμένων στενοχωρίων.
Η μικροδιαστρωματική φύση της Μεσογείου είναι χαρακτηριστικό υδρογραφικό στοιχείο—διαμορφώνει την οικολογία της, την ανθρώπινη χρήση και την διακρίνει από τους μακροδιαστρωματικούς ωκεανούς του κόσμου.
