Η Ιταλία και η πολιτεία της αρχαίας Ρώμης είναι ανεξάρτητα συνδεδεμένες. Το σύγχρονο κράτος καταλαμβάνει την γεωγραφική καρδιά της πρώην αυτοκρατορίας, και η ρώμαϊκή κληρονομιά διαπερνά την ιταλική γλώσσα, νόμο, αρχιτεκτονική, κουζίνα, και πολιτισμό.
Η Λατινική, η γλώσσα της Ρώμης, εξελίχθηκε στα Ιταλικά και τις άλλες ρωμανικές γλώσσες (Γαλλικά, Ισπανικά, Πορτογαλικά, Ρουμάνικα). Τα σύγχρονα Ιταλικά διατηρούν τεράστιο λεξιλόγιο και γραμματικές δομές απευθείας από τη Λατινική.
Ρωμαϊκό υδραγωγεία, αμφιθέατρα (π.χ., το Κολοσσαίο), ναοί, δρόμοι, και γέφυρες ακόμα διαστρώνουν τη χερσόνησο. Ρενεσάνς και Barόκ αρχιτέκτονες αναβίωσαν σознаχώς ρώμαϊκές μορφές—θόλοι, τόξα, στήλες—διαμορφώνοντας τα αστικά τοπία της Ιταλίας.
Ρωμαϊκή γλυπτική, μωσαϊκά, και φρεσκογραφίες (π.χ., Πομπηία) θέσαν καλλιτεχνικά πρότυπα που επηρέασαν μεταγενέστερους ιταλικούς μαστόρους. Το Νεοκλασικισμό στους 18-19ους αιώνας ξαναέψαξε στη Ρώμη για έμπνευση.
Το ρώμαιο ιδιωτικό δίκαιο (ius civile) και έννοιες δημοκρατίας, υπηκοότητας, και κωδικοποιημένων νόμων υποστηρίζουν το σύγχρονο ιταλικό νομικό πλαίσιο. Το όνομα της Γερουσίας και η συμβολική της ρόλος ηχώ την ρώμαικη Senatus.
Αν και η Ρώμη ξεκίνησε πολυθεϊστική, πολλές Καθολικές γιορτές ευθυγραμμίζονται με νωρίτερους ρώμαιους γεωργικούς και ηλιακούς κύκλους (π.χ., Χριστούγεννα κοντά στα Σατουρνάλια, Πάσχα κοντά σε εαρινές ισημερινές τελετές). Το Βατικανό κάθεται πάνω στον αρχαίο Ager Vaticanus.
Βέργilius, Κικέρων, Οβίδιος, Οράτιος, και Λίβιος παραμένουν βασικά κείμενα στην ιταλική εκπαίδευση. Τα θέματά τους καθήκοντα, μοίρα, και πολιτική αρετή αντανακλάνται στη σύγχρονη ιταλική λογοτεχνία.
Αρχαία ρώμαικα βασικά—ελαιόλαδο, κρασί, ψωμί σιτάρι, τυρί, μέλι, γαρός (ψαριά σάλτσα)—είναι θεμελιώδη για την ιταλική κουζίνα. Πιάτα όπως φοκάτσια ανιχνεύονται απευθείας στο ρώμαικο panis focacius.
Η Ιταλία δεν είναι απλώς το κληρονόμο κράτος της Ρώμης· είναι το ζωντανό αποθετήριο της ρώμαικης πολιτείας, συνεχώς αναδιατυπωμένο καθ' όλη την χιλιετία.
