Από τον 17ο–19ο αιώνα, η Βρετανία ανήλθε να κυριαρχήσει στην Ευρώπη και σε μεγάλο μέρος του κόσμου. Δέκα αλληλεπιδρούν παράγοντες εξηγούν αυτή την άνοδο:
Ένα νησιωτικό έθνος που ελέγχει το Αγγλικό Κολπό—πύλη προς ατλαντικό και βόρειο θαλάσσιο έμπορο. Αφθονία αθρακα και σιδήρου τρέφει την βιομηχανικοποίηση.
Το Royal Navy γίνεται ο πιο ισχυρός στόλος του κόσμου—προστατεύει το έμπορο, προβάλλει δύναμη, επιτρέπει αυτοκρατορία.
Πρώτος που μηχανοποίησε την υφανεργασία, εκμεταλλεύτηκε τη δύναμη του ατμού, και κλιμάκωσε την κατασκευή—δημιουργώντας οικονομικό προβάδισμα δεκαετίες μπροστά από αντιπάλους.
Οι αποικίες παρείχαν πρώτες ύλες, αιχμαλωτικές αγορές, και στρατηγικές βάσεις—ένα παγκόσμιο δίκτυο εξόρυξης και διανομής πόρων.
Συνταγματική μοναρχία, κοινοβουλευτική κυβέρνηση, και εξελισσόμενες δημοκρατικές θεσμικές δόμες παρείχαν συνέχεια και νομιμότητα—σπάνιο στην επαναστατική Ευρώπη.
Οι βρετανικοί διπλωμάτες εξceledαν στη πολιτική ισορροπίας δυνάμεων, σχηματίζοντας μεταβαλλόμενες συμμαχίες για να αποτρέψουν οποιοδήποτε ενιαίο ηπειρωτικό ηγεμόνα.
Το Royal Society (1660) και οι φωτιανοί σκέπτες (Newton, Locke, Smith) έκαναν τη Βρετανία κόμβο επιστημονικής και φιλοσοφικής πρόοδος.
Το Λονδίνο και η Τράπεζα της Αγγλίας (1694) γίνονται το παγκόσμιο χρηματοοικονομικό κέντρο—κινητοποιώντας κεφάλαιο για πόλεμο, έμπορο, και βιομηχανία.
Ατμός μηχανές, υφαντικές μηχανές, σιδηρόδρομοι, τηλεγράφημα—βρετανικές εφευρέσεις μετέτρεψαν την παγκόσμια παραγωγή και επικοινωνία.
Αγγλική γλώσσα, κοινό δίκαιο, κοινοβουλευτική δημοκρατία διαδόθηκαν παγκοσμίως μέσω αυτοκρατορίας και εμπορίου—δημιουργώντας ανθεκτική μαλακή δύναμη.
Αυτοί οι παράγοντες ενίσχυσαν ο ένας τον άλλον: ναυτική δύναμη προστατεύει το έμπορο, το έμπορο χρηματοδοτεί ναυτικό, η βιομηχανία παρέχει και τα δύο, τα χρήματα λιπάνουν τους τροχούς, και οι αποικίες παρέχουν είσοδους και αγορές. Το αποτέλεσμα: Pax Britannica.
