Ο Παγκόσμιος Πόλεμος I μετέτρεψε βαθιά το πολιτικό τοπίο της Ιταλίας, θέτοντας τα θεμέλια για δεκαετίες ταραχής.
Η νίκη της Ιταλίας και τα εδαφικά κέρδη ανεψύχισαν έντονο εθνικισμό, ενισχύοντας πατριωτικές ιδεολογίες σε όλη τη χώρα.
Οι οικονομικές δυσκολίες κατά τον πόλεμο ενίσχυσαν τις σοσιαλιστικές ομάδες, τις οποίες ώθησαν να διεκδικήσουν εργατικά δικαιώματα και μεγαλύτερη πολιτική αναπροσαρμογή.
Η κοινωνία σπάσθηκε κατά μήκος ιδεολογικών γραμμών—φιλελεύθεροι, συντηρητικοί, σοσιαλισμοί, εθνικιστές συναντήθηκαν, οδηγώντας σε συχνές αλλαγές κυβέρνησης και ασθενή ηγεσία.
Οι μεταπολεμικές κρίσεις δημιούργησαν εύκολο έδαφος για την Φασιστική κίνηση του Μπενίτο Μουσολίνι, η οποία υπόσχευσε τάξη και εθνική αναγέννηση, ελκύοντας τους απογοητευμένους.
Οι φασίστες σταδιακά κατεδαφίζαν τα πολιτικά ελευθερίες, καταστέλλαν την αντίθεση, και κεντροποιούσαν την εξουσία κάτω από τον Μουσολίνι, καταλήγοντας σε ατομικότατη δικτατορία στα 1920.
Η βιομηχανικοποιημένη βόρεια ευδοκίμησε ενώ η αγροτική νότια παρέμεινε πίσω, βαθύνοντας τις περιφερειακές τάσεις και αμφισβητώντας την εθνική ενότητα.
Ο πόλεμος διέπεσε τη βιομηχανία και την παραγωγή όπλων, αλλά η μεταπολεμική πληθωρισμός και οι μάχες ανακατασκευής περαιτέρω βελτίωσαν την κοινωνία και την πολιτική.
