Στο εικónico τραγούδι «Vienna» των Ultravox, η πόλη χρησιμεύει ως πολυδιάστατη μεταφορά που αντανακλά τις προσωπικές εμπειρίες και το συναισθηματικό τοπίο του συγκροτήματος.
Τα στίχοι απεικονίζουν τη Βιέννη ως μια «ψυχρή και μοναξιά πόλη» όπου «ο άνεμος φωνάζει σαν μωρό στον πόνο», συμβολίζοντας συναισθηματική αποκόλληση και ψυχρή ατμόσφαιρα.
Στίχοι όπως «Ήμουν κουρασμένος, τόσο κουρασμένος» και «Έτρεχα και κλάγισα» μεταφέρουν βαθιά απομόνωση. Το επαναλαμβανόμενο «Δεν θέλω να πεθάνω στη Βιέννη» υπογραμμίζει την αναγκαία επιθυμία διαφυγής από εκείνη την συναισθηματική έρημο.
Παρ' την κνύφε απεικόνιση, η επαναλαμβανόμενη αναφορά στη «Βιέννη» δημιουργεί μια φαντασματική λάγνηση για ένα χαμένο παρελθόν—«ημέρες που οι μέρες ήταν μακρές / Και τα βράδια γεμίζαν με τραγούδι»—υποδηλώνοντας επιθυμία επιστροφής σε απλούστερο, χωρίς φροντίδα χρόνο.
Η πόλη γίνεται σκηνικό για αναζήτηση νόημα: «αναζητώντας κάτι χαμένο και πηγμένο» ενώ «η μουσική εξαφανίζονταν σαν η ομίχλη στον αυγερινό». Η φυσική ψυχρότητα αντανακλά ένα εσωτερικό πνευματικό κενό.
Η Βιέννη λειτουργεί ως μεταφορά για συναισθηματική ψυχρότητα, μοναξιά, πόθο και πνευματική αναταραχή, ενσωματώνοντας τα ταλαντεύει εμπειρίες του συγκροτήματος κατά τη διαμονή τους στην αυστριακή πρωτεύουσα.