Καθ' όλη τη διάρκεια του 1800, η Ιταλία ήταν ένας πυλώνας της ευρωπαϊκής γεωπολιτικής, πολιτισμού και οικονομίας, παρόλο που παρέμεινε πολιτικά διασπασμένη για τον μεγαλύτερο μέρος του αιώνα. Η επιρροή της εξαπλώνταν σε διάφορα βασικά μεγέθη.
Το Risorgimento — η κίνηση για ένωση των διασπασμένων ιταλικών πολιτευμάτων σε ένα έθνος — συνείληψε την ευρωπαϊκή φαντασία. Ηγούμενη από φιγούρες όπως ο Τζουζέπпе Γκαρίμπαλντι και ο Κόунτος Καβούρ, η δημιουργία του Βασιλείου της Ιταλίας το 1861 αναδιαμόρφωσε την ισορροπία της δύναμης και έδωσε έμπνευση σε εθνικιστικές κινήσεις αλλού.
Η κληρονομιά της Ιταλίας από την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και την Αναγέννηση έκανε τις πόλεις της — Ρώμη, Φλωρεντία, Βενετία — προσκυνητήρια για καλλιτέχνες, συγγραφείς και πνευματικούς. Αυτός ο πολιτισμικός ανταλλαγής εμπλούτισε την ευρωπαϊκή τέχνη, λογοτεχνία και μουσική καθ' όλη τη διάρκεια του αιώνα.
Η μεσογειακή θέση της Ιταλίας την έκανε φυσικό χώρο για διεθνή συνέδρια, κυρίως τη Συνόδου του Βιέννης (1814–15), η οποία ξαναδιάγραψε τον χάρτη της Ευρώπης μετά τον Ναπολέοντα.
Στα τέλη του 1800, η Ιταλία ζήτησε γρήγορη βιομηχανικοποίηση, κυρίως σε κλωστοϋφαντουργικά, σίδηρο και χάλυβα, ενσωματώνοντας την οικονομία της σε ευρύτερα ευρωπαϊκά εμπορικά δίκτυα και 육α μια αυξανόμενη μεσογειακή τάξη.
Το Risorgimento θρέψει φιλελεύθερες επαναστάσεις το 1848, ενώ στα επόμενα δεκαετίες η Ιταλία γίνεται σημείο συγκέντρωσης σοσιαλιστικών και αναρχικών ιδεών, επηρεάζοντας ριζοσπαστικές κινήσεις σε όλη την Ευρώπη.
Από την νεοκλασική γλυπτική του Κανόβα στους ζωγράφους Μακιαγιόλι και συγγραφείς όπως ο Μαντζόνι, Λεοπάρντι και Καρδούτσι, οι ιταλικοί δημιουργοί άφησαν αμिटή σφραγίδα στον ευρωπαϊκό πολιτισμό.
Συνοπτικά, η ένωση της Ιταλίας, η πολιτιστική πρέστιτζ, η διπλωματική κεντρικότητα, η οικονομική επέκταση και η ιδεολογική ζέση την έκαναν κεντρικό άξονα της ευρωπαϊκής ιστορίας του 19ου αιώνα.
