Η 19ου αιώνα ιρλανδική διασπορά—κίνηση από τη Μεγάλη Λιμός (1845–1852) και χρόνια φτώχεια—έφερε εκατομμύρια στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Μεγάλη Βρετανία, την Αυστραλία, και πέρα. Ωστόσο, αντί για καλωσόριστο, αντιμετώπισαν συστηματική διάκριση ριζωμένη στη θρησκεία, οικονομία, πολιτική, και βαθιά καθιερωμένα προκαταλήψεις.
Οι περισσότεροι ιρλανδοί μετανάστες ήταν Ρωμαϊκοί Καθολικοί σε κύρια Πρωτεσταντικές κοινωνίες. Στις ΗΠΑ και την Βρετανία, το αντικαθολικισμός ισούτιζε το παπισμό με τυραννία και καταχρηστικές πεπαλαιωμένες ιδέες. Οι ιρλανδικές θρησκευτικές πρακτικές, η γαελική γλώσσα, και οι κοινωνικές παραδόσεις τους σήμαιναν ως πολιτιστικά αλλότρια, τρέφοντας φόβους nativist για «παπιστική συνωμοσία» που υπονομεύει δημοκρατικές αξίες.
Απογοητευμένοι για δουλειά, οι ιρλανδοί μετανάστες αποδέχονταν επικίνδυνες, χαμηλοαμισθιακές θέσεις—σκάψιμο καναλιών, χτίσιμο σιδηροδρόμων, οικιακή υπηρεσία, εργοστασιακή εργασία. Οι αυτόχθονες εργαζόμενοι μίσουν την πτώση μισθών και την απόσυρση θέσεων εργασίας. Σημεία «Δεν Χρειάζονται Ιρλανδοί» εμφανίζονταν στα βιτρίνες. Στην Βρετανία, οι ιρλανδοί ναύαρχοι κατηγορούνταν για υποκύμψη τοπικών μισθών.
Εφημερίδες, καρτούν, και σκηνικά καρικάτουν τους Ιρλανδούς ως πιθήκους, μέθυσους, τεμπέληδες, βίαιους, και αγνώμονες. Οι εικονογραφήσεις του Θωμάς Νάστ στο Harper's Weekly τους απεικόνιζαν ως πιθήκους. Ψευδεπιστημονικές θεωρίες όπως η φρενολογία «αποδείκνυαν» την υποlegenheit τους. Αυτά τα τρόπους δικαιολογούσαν αποκλεισμό και βία.
Ο ιρλανδικός εθνικισμός—παράδειγμα η Αδελφότητα Φένιαν και η υποστήριξη Home Rule—δεινάζευαν βρετανικές και αμερικανικές αρχές. Οι μετανάστες θεωρούνταν πιθανοί πέμπτους στήλες. Στις ΗΠΑ, οι αυξανόμενες αστικές ψηφοφορικές μπλοκ (π.χ. Tammany Hall) προκάλεσαν nativist αντίδραση όπως το Know-Nothing Party.
Το αντιιρλανδικό νεύμα ήταν μέρος ευρύτερης εχθρότητας προς μετανάστες—Γερμανούς, Κινέζους, Ιταλούς—αλλά οι Ιρλανδοί, ως η πρώτη μαζική Καθολική μετανάστευση, αντέληξαν το βάρος. Τα 1840s–50s είδαν αντιμετανάστικα ηθικά στη Φιλαδέλφεια, Νέα Υόρκη, και Λουιβίλ.
Οι ιρλανδικές γειτονιές γίνονταν υπερπληθυσμένες ὑπογεια (Five Points στην NYC, το Gorbals στη Γλασγώ). Αντιμετώπισαν εμπόδια στην εκπαίδευση, δημόσια θέσεις, και εξειδικευμένα επάγγελματα. Οι μεικτοί γάμοι με μη-Ιρλανδούς αποθαρρύνονταν. Η αστυνομία στοχεύει ανισомерώς τις ιρλανδικές κοινότητες.
Η διάκριση διαρκούσε γενεές. Μόνο μέσω πολιτικής κινητοποίησης, συνδικαλιστικής οργάνωσης, στρατιωτικής θυσίας (Εμφύλιος Πόλεμος, Α' Παγκόσμιος Πόλεμος), και σταδιακής απορρόφησης απέκτησαν αποδοχή—συχνά απομακρύνοντάς τους από νεότερες μετανάστευσες και υιοθετώντας λευκή εθνική ταυτότητα.
Η ιρλανδική εμπειρία αποδεικνύει πώς η οικονομική ανάγκη, η θρησκευτική διαφορά, και η φυλετικοποιημένη ρητορική συνδυάζονται για να περιπλέξουν ένα λαό—και πώς η ανθεκτικότητα αναδιαμορφώνει την ταυτότητα ενός έθνους.
