Η υπόθεση ότι οι Ιρλανδοί μετανάστες "τενδαν να μείνουν στις ανατολικές πόλεις" είναι μόνο μερικώς αληθής — και κυρίως για την πρώτη γενιά.
Οι αφισταμένοι από τη λιμός άφιξη (1845–1855) κατέβαιναν εξ ολοκλήρου στο Μπόστον, Νέα Υόρκη, Φιλαδέλφεια, Βαλτιμόρ. Δεν είχαν κεφάλαιο για μετακίνηση εσωτερικά, αντιμετώπισαν διακρίσεις και συγκεντρώθηκαν σε γειτονιές λιμένων πούλων (π.χ. South Boston, Five Points, Southwark). Το 1860, οι Ιρλανδικά-γεννημένοι ήταν 25%+ των πληθυσμών NYC και Boston.
Υψηλή ορατότητα στις ανατολικές πόλεις (πολιτική, εκκλησία, πολιτισμός) + μεταγενέστερες αφίξεις (μετά-1920s) που συχνά εγκαταστάθηκαν σε καθιερωμένες γειτονιές δημιούργησαν αίσθηση μονιμότητας. Αλλά τα δεδομένα απογραφής δείχνουν σταθερή δυτική και προαστιακή διάχυση.