Η διάλυση της Μεγάλης Κολομβίας (1826–1831)

Από το Όνειρο του Βολίβαρ σε Τρεις Έθνη

Η Μεγάλη Κολομβία (1819–1831)—το όραμα του Σιμών Βολίβαρ για μια ενώμενη βόρεια Νότια Αμερική—συνέπεσε υπό περιφερειακισμό, προσωπισμό και δομικά ελαττώματα.

Κλειδιά Σημεία

• 1826–27: La Cosiata – Ο Χοσέ Αντόνιο Πάεζ ηγήθηκε βενεζουελανής επανάστασης εναντίον της κεντρικιστικής Μπογότα· κατακλύστηκε αλλά αποκάλυψε ραγάδες
• 1828: Σύνταξη Οκανιά – Συνέδριο συνταγματικού αποκλεισμού μεταξύ φαιδεραλιστών (περιφερειακή αυτονομία) και κεντρικιστών (Βολίβαρ)· λήξη με εγκατάλειψη
• 1829: Η Βενεζουέλα Αποχωρεί – Το βενεζουελανό συνέδριο δηλώνει ανεξαρτησία· ο Πάεζ γίνεται πρόεδρος
• 1830: Η Ικουαδόρ Αποχωρεί – Η Κίτο ακολουθεί· ο Φλόρες γίνεται πρόεδρος
• 1830: Ο Βολίβαρ Αποχωρεί & Πεθαίνει – "Έαρα τη θάλασσα"; πεθαίνει Δεκ 1830 στη Σάντα Μάρτα
• 1831: Επίσημη Διάλυση – Το υπόλοιπο έδαφος (Νέα Γρανάδα) γίνεται Δημοκρατία της Νέας Γρανάδας (π αργότερα Κολομβία)

Ριζικές Αιτίες

• Τεράστια γεωγραφία, κακή επικοινωνία
• Διακλονόμενες περιφερειακές οικονομίες/ελίτ
• Ιδεολογικός πόλεμος κεντρικιστών-φαιδεραλιστών
• Στρατιωτικοί καουντίγιοι (Πάεζ, Σαντάντερ) προτεραιότητα τοπικής εξουσίας
• Αυταρχική στροφή Βολίβαρ απέπτυσε συμμάχους

Η αποτυχία της Μεγάλης Κολομβίας γέννησε Κολομβία, Βενεζουέλα, Ικουαδόρ και Παναμά—έθνη που ακόμη διαμορφώνονται από την βραχεία, αμβίτιωση ύπαρξη της.