Η δεκαετής εκστρατεία για την κατάκτηση του Εμιράτου της Γρανάδας οδηγήθηκε από σύγκλιση θρησκευτικών, πολιτικών, οικονομικών, και στρατηγικών αναγκών για την Ισαβέλλα I της Καστίλιας και τον Φερδινάντο II της Αραγόνας.
Η Reconquista — η αιωνία προσπάθεια ανάκτησης της Ιβηρικής Χερσονήσου από τη μουσουλμανική κυριαρχία — ήταν η υπερβαλούσα ιδεολογική κίνηση. Η Γρανάδα ήταν το τελευταίο υπόλειμμα της Αλ-Ανδαλούς. Η κατάκτησή της θα ενώνει τη χερσόνησο υπό χριστιανική κυριαρχία, ολοκληρώνοντας ένα ιδεάλο σταυροφορίας που νόμιζε την εξουσία των βασιλέων.
Η θέση της Γρανάδας στη νότια Ισπανία την έκανε πιθανή κεφαλή πύρα για δυνάμεις της Βόρειας Αφρικής. Η εξάλειψη του εμιράτου ασφάλισε τη Στενή του Τζιβραλτάρ και αφαίρεσε βάση από την οποία Οθωμανοί ή Μαγρεβινές δυνάμεις μπορούσαν να απειλήσουν χριστιανικά εδάφη.
Η Vega de Granada ήταν εξαιρετικά γονίμη, παράγουσα σακχαρικά καλάμια, βαμβάκι, σέρι, και φρούτα. Η περιοχή είχε επίσης ορυκτό πλούτο και έλεγχε εμπορικές διαδρομές στη Μεσόγειο. Η κατάκτηση υποσχόταν σημαντικά έσοδα για τη στέφανη.
Ο πόλεμος πλαισιώθηκε ως σταυροφορία, εγκεκριμένη από τον Πάπα. Αυτό παρείχε πρόσβαση σε εκκλησιαστικούς φόρους (το cruzada βούλα) και έλκυσε εθελοντές από όλη την Ευρώπη. Οι βασιλείς πραγματικά πίστευαν ότι προώθησαν την βούληση του Θεού.
Ένας εξωτερικός πόλεμος βοήθησε να αποκλίνει την αναστενάζουσα αριστοκρατία από εσωτερικές μαχες εξουσίας. Επιτρέπησε επίσης στην κορώνα να κεντρώσει τη στρατιωτική ηγεσία και διοίκηση, ενισχύοντας τη βασιλειακή εξουσία πάνω στα νεώς ενωμένα βασίλεια.
Η παράδοση του 1492 έβαλε τέλος στη μουσουλμανική πολιτική κυριαρχία στην Ιβηρία. Η επόμενη εξόριξη των Εβραίων (1492) και η αναγκαστική μεταστροφή Μουσουλμάνων (1502) ολοκλήρωσε την θρησκευτική ομογένεια που ζητούσαν οι βασιλείς — αλλά με τεράστιο ανθρώπινο και πολιτισμικό κόστος.
