Η δημοφιλής έννοια ότι τα σύγχρονα σύνορα είναι κυρίως ευθείες γραμμές σχεδιασμένες από αποικιοκράτες στα χάρτες είναι απλούστευση που κρύβει μια πιο σύνθετη πραγματικότητα. Αν και κάποια σύνορα—ειδικά στην Αφρική, τη Μέση Ανατολή και τη Δυτική Αμερική—ακολουθούν παράλληλους και ημικύκλους, η παγκόσμια εικόνα είναι πολύ πιο ποικίλη.
Τα πιο ξεκάθαρα παραδείγματα γεωμετρικών συνόρων προέρχονται από την Διαδρομή για την Αφρική (1880s–1914) και παρόμοιους διαμερισμούς στη Μέση Ανατολή (Σαϊκς-Πικό) και την Κεντρική Ασία. Οι ευρωπαϊκές δυνάμεις, με έλλειψη λεπτομερών γνώσεων της τοπικής γεωγραφίας και δημογραφίας, συχνά χρησιμοποιούσαν συντεταγμένες για βολικότητα:
Αפילו αυτά τα «ευθεία» σύνορα έχουν συχνά στροφές, προσαρμογές ή διαφορές που αντικατοπτρίζουν μεταγενέστερες τοπογραφίες ή διαπραγματεύσεις.
Η πλειοψηφία των διεθνών συνόρων παγκοσμίως ακολουθεί την φυσική γεωγραφία:
Τα σύνορα συσσωρεύουν ιστορία: μεσαιωνικές संधι, δυναστικοί γάμοι, αποτελέσματα πολέμων, εθνικές κατακλήσεις, και σύγχρονες διαπραγματεύσεις. Μετά-Πρώτος και Μετά-Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος τα διατάγματα, η αποφυγοποίηση, και πρόσφατα δημοψηφίσματα (Νότιο Σουδάν, Κοσσόβο) συνεχίζουν να αναδιαμορφώνουν τα όρια.
Η υπόθεση ότι τα σύνορα είναι «απλώς ευθείες γραμμές» αγνοεί την ζωντανή πραγματικότητα των συνοριακών κοινωνιών, τη βία του διαμερισμού, και τη συνεχιζόμενη διπλωματική εργασία οριοθέτησης. Τα περισσότερα σύνορα είναι σύνθετα παλιμψηστί ιστορίας, γεωγραφίας και πολιτικής—όχι απλές γραμμές ραβδιού σε χάρτη.
