Η Μικσίκ (San Andrés Mixquic, δήμος Τλάουακ, Πόλη της Μεξικού) μεταμορφώνεται κάθε 1-2 Νοεμβρίου σε φωτεινή, ανθίζουσα, κοινωνική αγρυπνία που συγκεντρώνει χιλιάδες.
Πολυεπίπεδα: κορωνή από αμυγδαλοειδή (cempasúchil), φωτογραφίες, pan de muerto, σακχαρακιά καρανφίλ (calaveritas), αγαπημένα φαγητά, νερό, αλάτι, λίβανι copal, κεριά, papel picado.
Οι οικογένειες μεταφέρουν στοιχεία αλταριών στο ατήριο του πρώην μονάστηρου (San Andrés Apóstol). Χιλιάδες κεριά + πέταλα αμυγδαλοειδών δημιουργούν ποτάμι φωτός που καθοδηγεί τις ψυχές. Προσευχές, ύμνοι, καπνός copal.
Οι οικογένειες μένουν δίπλα στους τάφους όλη τη νύχτα. Μοιράζονται atole, tamales, ιστορίες, γέλια, δάκρυα. Μαριάτσι, son jarocho, ή αγαπημένα τραγούδια παίζουν. Τα παιδιά κοιμάσαιταν σε κουβέρτες. Δεν είναι σκοτεινό—κοινωνική Wiedervereinigung.
Όταν γυρίζει το φως, οι οικογένειες μοιράζονται τελευταίο chocolate caliente και pan de muerto, αντιομολόγουν, πιστεύοντας ότι οι ψυχές επιστρέφουν στο Μικτλάν ικανοποιημένες.