Οι Rough Riders—το 1ο Εθελοντικό Ιππικό Σώμα Η.Π.Α., ένα φαντασιωμένο μίγμα μπόι, κτηνοτρόφων, αθλητών Ivy League και αστυνομικών υπό τον Στρατηγό Theodore Roosevelt—στήριξαν την θρύλο τους σε ένα μόνο απόγευμα την 1 Ιουλίου 1898, στη Μάχη του Λόφου Σαν Χουάν κατά του Ισπανικο-Αμερικανικού Πολέμου.
Υπό βαρύ ισπανικό πυρ από οχυρωμένες θέσεις στους Λόφους Κέτλ και Σαν Χουάν, οι Rough Riders (απεβιβασμένοι, μαχόμενοι ως πεζικό) επιτίθηκαν στους απότομους, δασώδεις λόφους παράλληλα με την 9η και 10η Ιππική (Buffalo Soldiers) και άλλα τακτικά σώματα. Παρά τις σοβαρές απώλειες, κατέλαβαν τις ύψεις, αναγκάζοντας την ισπανική παραίτηση της Σαντιάγκο ντε Κούβα μερικές μέρες αργότερα.
Η νίκη έσπασε την ισπανική αντίσταση στην Κούβα, επιταχύνοντας το τέλος του πολέμου και καθιστώντας τις Η.Π.Α. κυρίαρχη δύναμη στα Καραϊβικά και τον Ειρηνικό (Φιλιππίνες, Γουάμ, Πουέρτο Ρίκο).
Η ορατότητα του Ρúzβελτ στο πεδίο της μάχης—ενισχυμένη από τις δικές του αναφορές και την υποστηρικτική преσση—τον έκανε εθνικό ήρωα. Εκλέγητε Κυβερνήτης της Νέας Υόρκης λίγοι μήνες αργότερα, στη συνέχεια Phóπρεσβέτης το 1900, ανέβηκε στην προεδρία μετά τη δολοφονία του Μακκίνλεϊ το 1901.
Η εικόνα των Rough Riders—αγρία, γενναία, πατριωτική, πολυταξική—αντικατέστησε το τρόπο του «αδίκτου μεθορίου» με ένα νέο εθνικό μύθο: η Δύση ως χώνευτρας ηγεσίας και αρετής.
Ο Ρúzβελτ χαρακτήρισε αργότερα τον Λόφο Σαν Χουάν «την μεγάλη μέρα της ζωής μου». Η επίθεση των Rough Riders γινοέται σημείο αναφοράς της αμερικανικής πολεμικής ρομαντισμένης, αθάνατη στη τέχνη του Φρέντερικ Ρεμίνκτον, στα δικά του The Rough Riders και στην ονοματοδοσία από σχολεία μέχρι το arkouδόχυλο.
Μια ώρα δόξας ενός εθελοντικού συμβάσματος ξαναδιαμόρφωσε την πορεία ενός έθνους.
