Ενώ η κυριαρχία του Φίντελ Κάστρο (1959–2008) παραμένει βαθιά αμφισβητήσιμη λόγω αυταρχισμού και παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η κυβέρνησή του απέκτησε και值得注意 κοινωνικά κέρδη:
Η βρεφική θνησιμότητα πέφτει από τις υψηλότερες στην Λατινική Αμερική σε επίπεδα συγκρίσιμα με αναπτυγμένες χώρες. Η Κούβα χτίστηκε καθολικό, προληπτικό σύστημα με υψηλούς λόγους γιατρών-ασθενών και ισχυρή ιατρική έρευνα.
Καμπάνιες αλληλογραφίας εξαφάνισαν την ανησυχία μέσα σε χρόνια. Η εκπαίδευση έγινε δωρεάν σε όλα τα επίπεδα, συμπεριλαμβανομένου του πανεπιστημίου, αυξάνοντας δραματικά την εγγραφή και παράγοντας εξαιρετικά εκπαιδευμένη εργατική δύναμη.
Γειομετρικές μεταρρυθμίσεις, ελέγχοι ενοίκια και κοινωνικά προγράμματα στενεύτησαν σημαντικά το χάσμα πλούτου. Η εξαιρετική φτώχεια εξαφανίστηκε κατά πολύ, και οι βασικές ανάγκες (κατοικία, φαγητό, κοινωνικά) επιδοτήθηκαν.
Ο Κάστρο προώθησε την ισότητα φύλων: νόμους για ίση αμοιβή, αναπαραγωγικά δικαιώματα, υψηλή συμμετοχή γυναικών στην εργασία και αναπροσαρμογή στη πολιτική και επαγγέλματα.
Αυτές οι προόδοι συνύπαρξαν με πολιτική καταστολή, έλλειψη ελευθερίας Τύπου και οικονομική σταγνότητα —δημιουργώντας ένα πολύπλοκο κληρονομιά.
