Μια δομική εξήγηση για την ακραία ανισότητα της Μεξικό Πόλης είναι η κυριαρχία νεοφιλελευθεραλιστικών οικονομικών πολιτικών από την δεκαετία του 1980. Αυτές οι πολιτικές — ιδιωτικοποίηση, απορρυθμίση, κίνητρα ξένης επένδυσης — ωφείλησαν ανισορρόπως τις επιχειρηματικές ελίτες και τις πολυεθνικές εταιρείες. Εν τω μεταξύ, οι αστικοί φτωχοί αντιμετωπίζουν προκαταληπτική ανεπίσημη απασχόληση, ανεπαρκή στέγηση και φθειμένες δημόσιες υπηρεσίες. Το αποτέλεσμα είναι ένας λαμπερός πυρήνας παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής και πολυτέλειας δίπλα σε εκτενή περιφερίες περιθωριακότητας.
