Κατά τον 17ο αιώνα, οι ισπανικές μισσιόν έγιναν κυρίαρχη δύναμη στην αποικιοκρησία και θρησκευτική μετατροπή της Αμερικής. Ιδρυμένες από καθολικές τάξεις όπως Φρανισκάνιοι, Ιησουίτες και Δομινικανοί, αυτές οι προκαταβολές βρίσκονταν συχνά σε απομακρυσμένες περιοχές με μεγάλους θνητούς πληθυσμούς. Οι μισσιόν υπηρέτησαν ως πολυδιάστατα ιδρύματα: εξέπνευαν το Χριστιανισμό, εισήγαγαν ευρωπαϊκή γεωργία και τεχνολογία, και παρείχαν φροντίδα υγείας και βασική εκπαίδευση στις θνητικές κοινότητες.
Παρόλο που οι αναπτυσσόμενες στόχοι, οι μισσιόν προκάλεσαν σοβαρή ζημιά στα θνητικά κοινωνικά συστήματα. Οι μισσιονέροι συχνά καταστέλλονταν θνητικά πνευματικά πρακτικά και πολιτιστικές παραδόσεις, μερικές φορές χρησιμοποιώντας βία ή εκβιασμό για να ασφαλίσουν μετατροπές. Παραδοσιακές οικονομικές και κοινωνικές δομές διαταράχθηκαν, και η άφιξη Ευρωπαίων έφερε καταστροφικές ασθένειες — βαρύολα, μαύρα έξανθημα, γρίππη — που διέφθειραν θνητικούς πληθυσμούς που έλειπαν ανοσία.
Το σύστημα μισσιόν αντιμετώπιζε αυξανόμενη γεωπολιτική ανταγωνιστικότητα. Γάλλοι, Άγγλοι και Ολλανδοί ανταγωνίζονταν για τον έλεγχο της ήπειρου, ενώ η ισπανική Αυτοκρατορία δυσκόλευε να εφοδιάσει απομακρυσμένες προκαταβολές με επαρκείς πόρους και προσωπικό. Συγχρόνως, η ευθύνη μεταξύ θνητών ανάφλεξε αντίσταση και επαναστάσεις.
Μέχρι τον 18ο αιώνα, αυτές οι συνυπολογιζόμενες προκλήσεις caused το σύστημα μισσιόν να αποσυναρμολογηθεί. Πολλές μισσιόν εγκαταλείφθηκαν; άλλες καταστράφηκαν κατά σύγκρουση. Μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, η εποχή των ισπανικών μισσιόν είχε τελειώσει αποτελεσματικά, με τους υπόλοιπους μισσιονέρους να αναχωρούν σε αστικά κέντρα.
