Τα ισπανικά έγιναν επίσημη γλώσσα σε ολόκληρη την Κεντρική και Νότια Αμερική, ενώ ο Καθολικισμός εισήχθη και παραμένει κυρίαρχος. Η κολονιακή αρχιτεκτονική, που συνδυάζει μουριαζικά και ιθαγενή στυλ, κοσμεί ακόμα πόλεις από τη Μεξικό Σίτι μέχρι τη Λίμα. Οι ισπανικές καλλιτεχνικές και λογοτεχνικές παραδόσεις διαμόρφωσαν βαθειά την τοπική δημιουργική έκφραση.
Το σύστημα της ενκομιέντας χάριζε στους κολονιστές έλεγχο της γης και της ιθαγενούς εργασίας. Η εξόρυξη αργύρου και χρυσού τρέφει την ισπανική οικονομία αλλά βασίστηκε σε αναγκαστική εργασία υπό βίαιες συνθήκες. Αυτές οι δομές ενέκραναν ανισότητα που παραμένει σε πολλές περιοχές.
Βικεραία και ιεραρχικά διοικητικά διαμερίσματα κεντρισμένα σε πόλεις όπως η Λίμα, η Μεξικό Σίτι και η Μπογκότα διέπρεπαν την αυτοκρατορία. Αυτά τα πλαίσια επηρέασαν τη μετα-ανεξαρτησία διακυβέρνηση.
Οι μικτοί γάμοι μεταξύ ισπανικών καταίκων και ιθαγενών δημιούργησαν μεστίζο κοινότητες. Η διασταυρωτική εμπορία σκλάβων φέρει αфриικανικούς πληθυσμούς, δημιουργώντας αφρο-καριβικές και αφρο-λατινοαμερικανικές κουλτούρες.
Οι ιθαγενείς κοινότητες υπέστησαν εκμετάλλευση, εκτόπιση και καταστροφική απώλεια πληθυσμού από ευρωπαϊκές ασθένειες. Πολιτικές assimilação και ευαγγελισμός στόχευαν στην εξάλειψη των ιθαγενών ταυτοτήτων.
Οι κολωνίες δομήθηκαν ως εξαγωγικές οικονομίες εξαρτημένες από την Ισπανία, παρέχοντας πρώτες ύλες ενώ εισάγοντας βιομηχανικά προϊόντα. Εμπορικά δίκτυα συνδέονταν τις Αμερικές αλλά σχεδιάζονταν για να ωφελήσουν την μητρόπολη.
Κινήσεις ανεξαρτησίας σε όλο τον 19ο αιώνα τερμάτισαν την ισπανική κυριαρχία, αλλά τα νέα κρατικά όργανα αντιμετώπισαν τις κληρονομιακές συνεπειες κολονιακών ορίων, κοινωνικών ιεραρχιών και οικονομικής εξάρτησης.
