Ιδιοκτησία Παραγωγοτικών Παράγοντες στην Κούβα

Στο σοσιαλιστικό σύστημα της Κούβας, το κράτος κατέχει τα μέσα παραγωγής—έδαφος, εργασία (μέσω κράτους απασχόλησης) και κεφάλαιο (εργοστάσια, υποδομή, τράπεζες, μεγάλα επιχειρήματα). Αυτό είναι το μοντέλο από τις εθνικοποιήσεις της δεκαετίας του 1960.

Αιτιολόγηση

• Ισότητα: Ο κρατικός έλεγχος στοχεύει στην ευρεία διανομή πόρων και πλούτου.
• Σχεδιασμός: Ο κεντρικός σχεδιασμός κατευθύνει επενδύσεις σε προτεραιότητα κλάδους (υγεία, εκπαίδευση, άμυνα, στρατηγικές βιομηχανίες).

Προκλήσεις

• Αποδοτικότητα: Γραφειοκρατία, έλλειψη σημάτων αγοράς και μαλακοί προϋπολογισμοί μπορούν να προκαλέσουν ελλείψεις, χαμηλή παραγωγικότητα και ζητήματα ποιότητας.
• Διαφθορά: Η συγκέντρωση εξουσίας δημιουργεί ευκαιρίες διαστροφής πόρων.
• Καθυστέρηση καινοτομίας: Περιορισμένος ανταγωνισμός και κίνητρο κέρδους βραδύνουν την υιοθέτηση τεχνολογίας.

Πρόσφατες Προσαρμογές

Από ~2010, η Κούβα επεκτείνει τον μη κρατικό τομέα (cuentapropistas, συνεταιρισμοί, μικρές ιδιωτικές επιχειρήσεις, ξένες κοινές επιχειρήσεις). Ωστόσο, στρατηγικοί κλάδοι (ενέργεια, τηλεπικοινωνίες, ορυχεία, μεγάλος τουρισμός) παραμένουν κρατικά κυρίαρχοι.