Η ιδέα ότι «οι Τιτάνες μισούν τους θεούς» απλοποιεί άκαδρως μία από τις πλούσιες δυναμικές της μυθολογίας. Στην ελληνική μυθολογία, οι Τιτάνες και οι Ολύμπιοι δεν είναι αντίθετοι – είναι γενιές σε σύγκρουση, κάθε ένας με νόμιμες αναξιώσεις, παράπονες, και ρόλους.
Ουρανός (Ουρανός) → Κρόνος (Τιτάνες) → Δίας (Ολύμπιοι). Κάθε γενιά ανατρέπει την προηγούμενη. Ο Κρόνος απετομίζε τον Ουρανό· ο Δίας νίκησε τον Κρόνο. Αυτό δεν είναι μίσος – είναι κοσμική διαδοχή. Η Ορφική παράδοση προτείνει ακόμα ότι ο Δίας κατέπινε τον πρώτο Διώνυσο (Ζαγρεύ), θεό συνδεδεμένο με τους Τιτάνες, και μετά τον αναδημιούργησε – ενσωμάτωση, όχι διαγραφή.
Τιτάνες = αρχαίες δυνάμεις: Ωκεανός (νύδωρ), Υπερίων (φως), Κοίος (νους), Κριός (αστερισμούς), Ιαπετός (θνησιμότητα), Μνημοσύνη (μνήμη), Θέμις (νόμος), Ρέα (μητρότητα). Αφηρημένα, στοιχειώδη, προ-ανθρώπινα.
Ολύμπιοι = ανθρωπομορφικές προσωπικότητες: Δίας (βασιλεία), Ήρα (γάμος), Αθηνά (σοφία), Απόλλων (τάξη), Άρτεμις (άγρια), Αφροδίτη (έρως). Ανθρωποειδείς, ελαττωματικοί, πολιτικοί.
Η μετατόπιση αντικατοπτρίζει τη συνείδηση που εξελίσσεται από δυνάμεις σε προσώπα.
Ωκεανός, Ήλιος, Σελήνη, Ηώς, Προμηθέας, Επιμηθέας, Άτλας, Μενέτιος – πολλοί Τιτάνες δεν συμμετείχαν στη Τιτανομαχία. Ο Προμηθέας στάθηκε στην πλευρά του Δία (και βράσθηκε για να βοηθήσει τους ανθρώπους). Ο Ωκεανός παρέμεινε νευστράλιος. Η Εκάτη (απόγονος Τιτάνων) τιμήθηκε από τον Δία. Ο πόλεμος δεν ήταν μονωτικός.
Οι ηττημένοι Τιτάνες καθεστράφησαν στον Τάρταρο – αλλά ο Δίας αργότερα απελευθέρωσε τους Κύκλωπες και Εκατονχειρίδες (συμμάχους τους). Σε κάποιες εκδόσεις, ο Κρόνος βασιλεύει στα Ηλύσια Πεδία. Η ποινή είναι δικασιακή (εγκλήματα εναντίον κοσμικής τάξης), όχι συναισθηματική.
Οι Τιτάνες μπορεί να ντρέπονται που ξεχνιούνται. Τα ονόματά τους ονομάζουν φεγγάρια (Κρόνου), στοιχεία (τιτάνιο), έννοιες (τιτανικός). Αλλά οι Ολύμπιοι πήραν τους ναούς, τις πόλεις, τους πλανήτες, τις ημέρες της εβδομάδας. Το «μίσος» είναι στην πραγματικότητα πένθος καταχρήσεως.
Βορειοευρωπαϊκή: Ασίρ vs. Βάνιρ (πόλεμος → διαθήκη → ανταλλαγή ομήρων). Ινδική: Ντέβας vs. Ασούρας (αιώνια αντιπαλότητα, όχι κακό). Βαβυλωνιακή: Μαρδούκ vs. Τιαμάτ (δημιουργία από νεκρό σῶμα). Το πρότυπο «παλιοί θεοί vs. νέοι θεοί» είναι οικουμενικό.
Οι Τιτάνες δεν μισούν τους θεούς. Τους προήλθαν. Ο μύθος κωδικοποιεί μια αλήθεια: κάθε τάξη προκύπτει από αυτό που ξεπερνά – και φέρει το DNA του προηγούμενου.
