Ο πληθυσμός της Αλαβάμας εκραγδαcosse από ~127.000 (1820) σε ~964.000 (1860). Έξι ισχυροί λόγοι έλξης:
Η μαύρη, πλούσια πεδινή γη της «Μαύρης Ζώνης» ήταν ιδανική για βαμβάκι μακρής νήματος, το «άσπρο χρυσάφι» της εποχής. Οι πλαντηροί έφεραν σκλάβους για να την εκμεταλλευτούν.
Μεγάλα περιόδους καλλιέργειας (200+ ημέρες χωρίς παγετό) και επαρκής υετός υποστήριζαν βαμβάκι, καλαμπόκι και κτηνοτροφία.
Φθηνή ομοσπονδιακή γη (μέσω νόμων γης), συνωμοσιολογικά κέρδη και ανερχόμενη βαμβακοοικονομία έλκυσαν πλαντηρούς, μικρούς γεωργούς, εμπόρους και επενδυτές.
Η Αλαβάμα μπήκε στην Ένωση (1819) ως πολιτεία με καθολική ψηφοφορία λευκών ανδρών—χωρίς προσόν χρημάτων—διαφορετικά από πολλές παλαιότερες πολιτείες.
Καμία καθιερωμένη εκκλησία; Βαπτιστές, Μεθοδίτες, Πρεσβυτέριοι και άλλοι οργάνωθηκαν ελεύθερα, διαμορφώνοντας διακριτική νοτιά ευαγγελική κουλτούρα.
Αυτή η «ευκαιρία» χτίστηκε στην βιαστική απομάκρυνση των κρατών Κρικ, Τσοκτάο, Τσεροκι, Τσικάσο (Νόμος Απομάκρυνσης Ινδιών, 1830) και στην σκλαβιά σχεδόν 435.000 μαύρων ανθρώπων έως το 1860. Τα κέρδη των αποικιστών ήρθαν με καταστροφικό ανθρώπινο κόστος.