Ο έλεγχος του Μισισιπί ητον κλειδί στρατηγικῆς Ένωσης—η «πλάτη της επανάστασης» με λόγο του Λίνκολν. Τέσσερις αλληλεπικαλούμενες ανάγκες οδήγησαν τις εκστρατείες 1862–63.
Ο ποταμὸς ητον η κύρια βόρεια-νότια αρτηρία του Νότου. Εφοδιασμοί (κρέας Τέξας, αλάτι Λουιζιάνας, ίπποι Αρκάνσας), στρατοί, και βαμβάκι κινούνταν σε ατμοπλοία. Ο έλεγχος της Ένωσης μετέτρεψε αυτὸν τον αυτοκινητόδρομο σε φράγμα.
Το Trans-Mississippi (Τέξας, Αρκάνσας, Λουιζιάνα, Ινδιανικὴ Περιοχή) ειχε τεράστιους πόρους και ανθρώπινο δυναμικό. Η απομόνωσή του απέκλεισε ενισχύσεις σε ανατολικὲς στρατιὲς και παράλυσε την πολεμικὴ οικονομία της Κοινωνίας.
Το βαμβάκι—η οικονομικὴ αλύσιδα του Νότου—δεν μπορούσε να φτάσει στους κολπικούς λιμένες για τους κλοπὸδρόμους. Οι γεωργοὶ έκαψαν βαμβάκι· το πιστωτικὸ της Κοινωνίας καταρράκτισε. Η Ένωση κέρδισε την ίδια εξαγωγικὴ διαδρομή για τον σῖτο του Μέσου Δυτικοῦ.
Νησί No. 10 → Μέμφις → Vicksburg (meisterwerk του Grant) → Port Hudson. Μέχρι Ιούλιο 1863, «ο Πατὴρ των Υδάτων ρεῖ αδιέξοδος στη θάλασσα». Ο πόλεμος συνέχισε, αλλά η ικανὸτητα του Νότου να νικήσει σπάστηκε.
