Το Ατλαντικό σύστημα—τριγωνική εμπόρευση συνδέουσα Ευρώπη, Αφρική και Αμερικές—εγείρε βαθιές οικολογικές μετασχηματισμούς σε όλο το Δυτικό Ημισφαίριο από το 1500 έως το 1771.
Ζάχαρη (Βραζιλία, Καραϊβική), καπνός (Τσέσαπικ) και αργότερα βαμβάκι απαιτούσαν τεράστια εκκαθάριση γης. Το Ατλαντικό Δάσος της Βραζιλίας μειώθηκε από 1,3 εκατ. χλμ² σε <12%· νησιά Καραϊβικής γυμνώθηκαν για κάλαμο.
Ευρωπαϊκά ποντίκια, χοίροι, βόεια, άλογα και χόρτα (και παθήματα) καταστρέψαν αθώα νησιωτικά και ηπειρωτικά οικοσυστήματα. Το εγχώριο φυτό/ζώα δεν είχαν άμυνα.
Υπερκυνηγέτι (κάστωρας, βιζόν, μανάτι), απώλεια βιότοπου και εισαγόμενες ασθένειες προκάλεσαν εξαφανίσεις (μοναχός φώκια Καραϊβικής, μεγάλος πάγος). Η αφαίρεση κλειδιών ειδών κατεσκάλασε τις τροφικές αλυσίδες.
Μονοκαλλιέργεια, αρότριαση σε κλίσεις και έλλειψη αローερ caused φθορά και εξόρυξη θρεπτικών—ειδικά σε νησιά σακχαρών Καραϊβικής όπου τα εδάφη εγκαταλείφθηκαν.
Αποξήρανση υγροτόπων για φυτείες, ευθυγράμμιση ποταμών για μύλους και αποδάσωση άλλαξαν πλημμυρικά ρυθμούς, ξέραξαν ρεύματα και αυξήθηκαν η ιλυσθεσιακή φόρτωση.
Ύδράργυρος (αμάλγαμα σε μεταλλεία ασήμι—Ποτοσί, Μεξικό) ρύπανσε υδατόγραμες. Αστικές απόβλητες (Πορτ Ρογιάλ, Λίμα, Βοστώνη) μολύναν λιμένας.
Η αποδάσωση μειώνει εξατμισμό και αποθήκευση άνθρακα, συνεισφέρων σε νωπή ανθρωπογενή κλιματική επιρροή—πρόδρομος της βιομηχανικής εποχής θέρμανσης.
Αυτές οι αλλαγές δεν były παρεργα· ήταν ο μεταβολικός κόστος της εξαγωγής πλούτου. Οι κληρονομιές τους—αποβαθμισμένα εδάφια, απλοποιημένα οικοσυστήματα, μεταβαλλόμενες πυρκαγιές—μένουν μέχρι σήμερα.
