Πριν από την ατμομηχανική, το νερό ήταν η πρωταρχική ενέργεια και η λογιστική μηχανή της αμερικανικής βιομηχανικοποίησης. Κύρια πλεονεκτήματα:
Οι νερούδες και αργότερα οι στροβίλοι μετέτρεπαν την ροή νερού σε μηχανική ενέργεια για υφαντουργεία (Lowell, MA), αλεία, πριονεία, σιδηρουργεία και εργαστήρια μηχανών. Οι πόλεις fall-line (όπου οι ποταμοί κατακερματίζονται από το πεδίο στην πεδιάδα) έγιναν βιομηχανικοί κόμβοι.
Οι ποταμοί και τα κανάλια (Erie, Chesapeake & Ohio, Pennsylvania Main Line) μεταφέρονταν βαρέα προϊόντα — άνθρακας, σίδηρος, ξύλο, σιτάρι, τελικά προϊόντα — φθηνά και αξιόπιστα. Συνέδεσαν εσωτερικούς πόρους με ακτινίδια αγορές και λιμένες.
Οι βιομηχανίες χρειαζόταν τεράστια ποσότητες νερού ψύξης (υφαντουργεία, μεταλλουργία) και χρησιμοποιούσαν τους ποταμούς για αραιώσεις και απομάκρυνση αποβλήτων (χρώματα, χημικά, θερμότητα, πριονούρα). Αυτόaused σοβαρή ρύπανση αλλά ήταν οικονομικά βολικό.
Οι υδατοπληκτικοί τόποι έλκυσαν εργατικό δυναμικό, κεφάλαια και παρεμφερείς υπηρεσίες. Μέσα τον 19ο αιώνα, μεγάλες βιομηχανικές πόλεις (Πίττσμπουργκ, Κleveland, Σικάγο, Σινσινάτι, Πάτερσον) ομαδοποιήθηκαν στα υδάτια.
Οι ατμομηχανές (ανθρακωτήρες) και οι σιδηροδρόμοι (1830 και μετά) αποσυνδέθηκαν η βιομηχανία από την υδροδυναμική ενέργεια, επιτρέποντας τοποθέτηση κοντά στο άνθρακα, εργατικό ή αγορές. Ωστόσο, η πρόσβαση στο νερό παρέμεινε ζωτική για ψύξη, μεταφορές και απορρόφηση αποβλήτων μέχρι το 20ο αιώνα.
