Η συναίνεση για την πιο διάσημη φωτογραφία λάκονας στον κόσμο πέφτει στο "Moonrise, Hernandez, New Mexico" (1941) του Άνσελ Άνταμς. Αυτή η γελατινο-αργυρική εκτύπωση καταγράφει μια υπέρτατη στιγμή: ένα σχεδόν πλήρες φεγγάρι που ανατέλλει πάνω από την λάκκονα Rio Grande κοντά στο χωριό Χερνάντεζ, με τα όρη Sangre de Cristo να λάμπουν στο σβήνον φως του ηλιοβασίλεμα.
Ο Άνταμς, οδηγώντας πίσω από μια απογοητευτική μέρα στη λάκκονα Chama, είδε την σκηνή. Δεν μπορούσε να βρει το φωτομετρικό του. Βασισμένος στη βαθιά τεχνική εξουσία, υπολόγισε την έκθεση από τη γνωστή φωτεινότητα του φεγγαριού (250 cd/ft²), ρύθμισε την καμερά 8x10 view στο f/32 στα 1 δευτερόλεπτα, και έκανε ένα μόνο αρνητικό πριν το φως εξαφανιστεί. Η συναισθηματική δύναμη της εικόνας προέρχεται από αυτή την σύγκλιση προετοιμασίας, ενστικτού και φθινοπωρινής φυσικής στοίχισης.
Παρόλο που η εικόνα του Άνταμς κρατάει τον τίτλο, άλλες εμβληματικές φωτογραφίες λάκκων περιλαμβάνουν:
Το "Moonrise, Hernandez" διαμένει επειδή ξεπερνά την τεκμηρίωση—είναι οπτική ποίηση για θνητότητα, μονιμότητα και την ανθρώπινη κλίμακα μέσα στους κοσμικούς κύκλους. Η λάκκονα δεν είναι απλά τοπίο· είναι σκηνή για το αιώνιο.
