Οι ερημικές περιοχές, για το μεγαλύτερο μέρος, είναι περιοχές που χαρακτηρίζονται από μακρά, καυτά καλοκαίρια, με ημερήσιες θερμοκρασίες που συχνά ξεπερνούν τους 38 βαθμούς Κελσίου. Συνήθως, οι ερημικές περιοχές βρίσκονται σε περιοχές του κόσμου που βιώνουν ισχυρά συστήματα υψηλής πίεσης που μπλοκάρουν πιο δροσερούς, υγρούς καιρούς να συμβαίνουν.
Οι ερημικές περιοχές, λόγω των υψηλών γενικών προφίλ θερμοκρασίας και έλλειψης σημαντικών κρύων συστημάτων καιρού, γενικά παρουσιάζουν χαμηλά επίπεδα υγρασίας, ή ξηρό αέρα, σε συνεχή βάση καθ' όλο το έτος. Ο ξηρός αέρας συμβάλλει στην συνολική έλλειψη φυτότητας και κάλυψης δέντρων που υπάρχει στις ερημικές περιοχές.
Γενικά, οι ερημικές περιοχές σε όλο τον κόσμο λαμβάνουν λυγρές ποσότητες βροχόπτωσης, ποσότητες σπάνια πάνω από 7.5 έως 10 εκατοστά το χρόνο. Αυτή η έλλειψη βροχής επηρεάζεται από πολλούς κλιματικούς και τοπογραφικούς παράγοντες, συμπεριλαμβανομένων των χερσαίων μάζων, της εγγύτητας σε μεγάλα σώματα νερού και της εξουσίασης συστημάτων υψηλής πίεσης.
Η δραστηριότητα καταιγίδας, συμπεριλαμβανομένων αιφνιδίων πλημμυρών και συχνών κεραυνών, είναι συνηθισμένα μοτίβα καιρού στις ερημικές περιοχές λόγω της ταχύτατης θέρμανσης της γης και της συνεπούσης άνοδου του καυτού αέρα στην ατμόσφαιρα, μια διαδικασία που μπορεί να παράγει μεγάλα, δυνατά νεφέλη cumulonimbus. Αυτά τα νέφη συνδέονται με δυνατή, βίαιη δραστηριότητα καταιγίδας.
Λόγω της ταχύτατης θέρμανσης της γης κατά τη ημέρα και της ταχύτατης ψύξης της γης τη νύχτα, μια διαδικασία που δημιουργεί μεγάλες διαφορές πίεσης αέρα, οι ερημικές περιοχές γενικά βιώνουν ισχυρούς ανέμους σε συνεχή βάση. Οι μεγάλες διαφορές πίεσης αέρα δημιουργούν ισχυρούς ανέμους, καθώς οι άνεμοι ρέουν γρήγορα από περιοχές υψηλότερης πίεσης σε περιοχές χαμηλότερης πίεσης.
