Η ιαπωνική μετανάστευση στη Λατινική Αμερική ξεκίνησε τέλη 19ου αιώνα και επιταχύνθηκε αρχές 20ου αιώνα. Διάφολοι συμπλεκόμενοι παράγοντες οδήγησαν αυτή τη κίνηση:
Η ταχεία βιομηχανοποίηση στην Ιαπωνία δημιούργησε οξεία ανταγωνισμό για θέσεις εργασίας, ενώ πολλές λατινοαμερικανικές χώρες αντιμετώπισαν έλλειψη εργατικού δυναμικού, ειδικά στη γεωργία. Η υπόσχεση σταθερής εργασίας σε φυτείες καφέ, σακχάρου και βαμβακού έλκυσε χιλιάδες.
Εσωτερική αναστάτωση και η επιθυμία για μεγαλύτερη πολιτική ελευθερία οδήγησαν μερικούς Ιάπωνες να ζητούν πιο σταθερές κοινωνίες στο εξωτερικό.
Αντιληπτές πολιτισμικές ομοιότητες – όπως έμφαση στην οικογένεια, σεβασμός στην ιεραρχία, και κοινοτικές αξίες – διευκόλυναν την προσαρμογή σε χώρες όπως η Βραζιλία, η Περού και το Μεξικό.
Και η ιαπωνική κυβέρνηση και διάφορες λατινοαμερικανικές κυβερνήσεις προώθησαν ενεργά τη μετανάστευση. Το Τόκιο παρείχε επιδοτήσεις και υπηρεσίες τοποθέτησης, ενώ οι φιλοξενούμενες χώρες πρόσφεραν εκτεσίες γης και οικονομικά κίνητρα.
Τέλη 1800s, οι εκσυγχρονιζόμενες εξαγωγικές οικονομίες της Βραζιλίας και της Περού χρειάζονταν αξιόπιστο εργατικό δυναμικό. Οι ιαπωνικοί μετανάστες καλύψαν αυτό το κενό, συχνά υπό συμβόλαια εργασίας.
Σήμερα, εκτιμώμενα 1,5 εκατ. άνθρωποι ιαπωνικής καταγωγής ζουν στη Λατινική Αμερική, με τις μεγαλύτερες κοινότητες στη Βραζιλία, τη Περού και το Μεξικό. Οι συνεισφορές τους εμπλούτισαν τη γεωργία, τη γαστρονομία και τον πολιτισμικό ιστό της περιοχής.
