Η ώθηση για την ένωση των Χαβάϊ στα τέλη του 19ου αιώνα τρέφονταν από ένα μίγμα οικονομικής φιλοδοξίας, στρατιωτικής στρατηγικής και ιδεολογικής πεποίθησης. Οι υποστηρικτές υποστήριξαν ότι η φέρουσα τα νησιά υπό την κυριαρχία των ΗΠΑ θα ασφάλιζε τον έλεγχο της κερδοφόρου βιομηχανίας σακχάρης, η οποία κυριαρχούσε στην οικονομία των Χαβάϊ, ενώ θα άνοιγε πρόσβαση σε άλλα πολύτιμα πόρους όπως ανανάς, καφέ και ξύλο. Αυτό θα επεκτείναι τις αγορές για αμερικανικά προϊόντα σε όλο τον Ειρηνικό.
Στρατηγικά, η μεσοειρηνική θέση των Χαβάϊ προσέφερε ένα ζωτικό σταθμό ανθρακωμένης και ναυτική βάση, επιτρέποντας στις Ηνωμένες Πολιτείες να προβάλλει δύναμη σε όλη την περιοχή και να προστατεύσει τις αυξανόμενες εμπορικές της ενδιαφέροντα. Εθνολογικά ζητήματα ασφαλείας επίσης έπαιξαν ρόλο· πολλοί φοβούνταν ότι χωρίς ένωση, ανταγωνιστικές δυνάμεις — ιδίως η Ιαπωνία — μπορεί να καταλάβουν τα νησιά, απειλώντας τις αμερικανικές κατοχφές και επιρροή.
Κάποιοι υποστηρικτές τέθηκαν την ένωση ως ανθρωπιστικό καθήκον, ισχυριζόμενοι ότι θα προστατεύει τους εγχώριους Χαβαϊούς από την εκμετάλλευση από ξένους επιχειρηματικούς ενδιαφέροντες. Άλλοι ερμηνεύουν την 학说 της φανερής προορισμού, βλέποντας την απόκτηση των Χαβάϊ ως φυσική επέκταση της ηπειρωτικής επέκτασης της Αμερικής στον Ειρηνικό. Μαζί, αυτά τα επιχειρήματα δημιούργησαν μια ισχυρή πολιτική κίνηση που culminated στην ένωση το 1898.
