Η καθοριστική εξέλιξη που επέτρεψε την αποίκιση της ξηράς ήταν η εξέλιξη των vasculaire φυτών με προσαρμογές αντοχής στην ξηρασία κατά την Περίοδο Silurian (~444–416 εκατ. ετών). Τα πρώιμα φυτικά σχήματα bryophyte (μώσιες, ηπατιάδες) αποίκισαν υγρά περιθώρια, αλλά η καινοτομία του vasculaire ιστού (ξύλημα/φλοιός) για εσωτερική μεταφορά νερού/θρεπτικών και ενός κερώδους φυλλοεπιδέρματος για την πρόληψη απώλειας νερού επέτρεψε στα φυτά να μεγαλώνουνตั้งστά, να έχουν πρόσβαση στο φως και να επιβιώνουν σε πιο ξηρά μικροτόπους. Αυτό δημιούργησε εδάφη, αυξάνωσε περαιτέρω τον οξυγόνο στην ατμόσφαιρα και παρείχε τρώφιμα/κατάλυμα σε αραχνοειδή (χιλιοπόδια, αραχνίδες) και αργότερα τετραπόδους. Χωρίς αυτή τη βοτανική επανάσταση, η ξηρά αποίκιση των ζώων δεν θα μπορούσε να συμβεί.
