Το αλάτι της θάλασσας παράγεται με την απόβραση θαλάσσιου νερού μέχρι να μείνουν μόνο τα διαλυτά στερεά—κυρίως χλωριούχο νάτριο. Τρία φυσικά και μηχανικά περιβάλλοντα το πετυχαίνουν:
Χαμηλά, φραγμένοι λάκκοι σε ακτιναίες ζώνες. Το θαλάσσιο νερό μπαίνει, ήλιος και ανέμος vaporίζουν το νερό σε εβδομάδες/μήνες. Το αλάτι κρυσταλλίζει σταδιακά: πρώτα θειικό άλας, μετά γύψος, τελικά άλικα (NaCl). Συλλέγεται μηχανικά ή χειροκίνητα. Παράδοση στη Γαλλία (Guérande), Πορτογαλία, Ισπανία, Καλιφόρνια, Αυστραλία.
Φυσικές κατακυφώσεις όπου το υπόγειο νερό ή εποχιακά υδάτα vaporίζονται, αφήνοντας κρούστες αλατιού. Μερικοί είναι αρχαίες θαλάσσιες λεκάνες (Salar de Uyuni, Βολιβία—μεγαλύτερο στον κόσμο). Άλλοι ενεργά ακτιναία αλατοπεδιά (Bonneville Salt Flats, Utah). Η συλλογή κυμαίνεται από χειροτεχνική έως βιομηχανική.
Τερματικές λίμνες χωρίς εξόδου. Τα εισερχόμενα νερά φέρνουν διαλυμένα μεταλλικά· η απόβραση συγκεντρώνει τα μέχρι κορεσμού. Παραδείγματα: Μεγάλη Αλατιστή Λίμνη (Utah), Νεκρά Θάλασσα (Ισραήλ/Ιορδανία), Λίμνη Ασαλ (Τζιμπουτί). Η αλατότητα συχνά ξεπερνά την θαλάσσια 5–10×, παράγοντας ξεχωριστά μεταλλικά προφίλ (μαγνήσιο, καlium, βρωμίδες).
Το αλάτι θάλασσας διατηρεί ίχνη μεταλλικά (μαγνήσιο, θειικό, καlium) και ανώμαλη κρυσταλλική δομή, επηρεάζοντας γεύση και υφή. Το αλάτι τραπεζιού είναι εξευγενισμένο ~99,9% NaCl, συχνά με αντισυγκολλητικά και ιώδιο.
Όλο το αλάτι τελικά προέρχεται από τη θάλασσα—μερικά απλά πήγαν γεωλογικό περίπατο.
